Κυριακή, 9 Ιουνίου 2013

Εσύ κι η νύχτα.

Εσύ.
Εσύ κι η νύχτα.
Εσύ, η νύχτα κι οι χτύποι της καρδιάς σου.
Άντε κι οι χτύποι του ρολογιού.
Το βουητό του ψυγείου.
Το βουητό στο κεφάλι σου.
Τ' αυτιά σου.

Συγκεντρώνεσαι στη νύχτα.
Ποιος είναι άραγε ο θόρυβος του ύπνου;
Πάλι τον περιμένεις και δεν έρχεται.
Πότε θα τον ακούσεις να μαρσάρει έξω απ' την πόρτα σου;
Καλύτερα να χάθηκε στο δρόμο.
Εσύ εδώ, με την καρδιά σου και με το ψυγείο σου.
Με τ' ανείπωτα ακόμα παραμιλητά σου.
Τώρα φοβούνται μα θα 'ρθει η ώρα τους.
Θα ξεσπαθώσουν κι ύστερα...
Θ' αναζητάς εκείνο τ' αθώο βουητό,
το βουητό που έμπαινε στο κεφάλι σου και το κοίμιζε.
Να μη βλέπεις, να μη μιλάς.
Να μη χαίρεσαι.
Ύπουλα τα παραμιλητά, θεριά ανήμερα.
Μακριά.
Έχω το βουητό μου εγώ. Έχω το ψυγείο και το ρολόι μου.
Έχω τη νύχτα μου, δε θέλω τίποτα άλλο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου