Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010

Ξύπνησα μες τον ύπνο μου...

Ξύπνησα μες τον ύπνο μου
κι άκουσα δυο φωνές
η μια μου είπε άκου με και πάψε πια να κλαις*
η απόφαση ήτανε δική σου
να κόψεις ολωνών των τρένων τις γραμμές
τώρα προσπάθα και κοιμήσου
να ξέρεις όμως ότι φταις.
Τα χρόνια είν' αμέτρητα
κι είν' η ζωή φριχτή
συνήθισα να στέκομαι ή να 'μαι καθιστή
μα είναι τα χρόνια ένα αστείο
κι εγώ συνήθισα να κλαίω και στις γιορτές**
και δε μπορώ να πλησιάσω
κανέναν κι είμαι πάντα μόνη- όσο κι αν θες***
δε σε αφήνω
και σε ακούω όταν πίνω να μου λες
να ξέρεις φίλε ότι φταις.
Το παραμύθι τέλειωσε
μα πού είναι η ζωή
αχ να 'ταν η αλήθεια μου γραμμένη στο χαρτί****
τι να την κάνω τη ζωή μου
στο παραμύθι θα τη ρίξω να πνιγεί
να παραμυθιαστεί η ψυχή μου
να με πιστέψει πάλι από την αρχή
όταν θα λέω πως δε φοβάμαι
μα εσύ θα βρίσκεις πάντα τρόπο και θα λες
κατάλαβέ το, εσύ φταις.


* Την άλλη την άκουσα μεν αλλά πολύ αχνά...
** Κυριακές, γιορτές και σχόλες... συν τις καθημερινές.
*** Το ότι δε θες είναι άλλο θέμα, δε θα το ανοίξω τώρα...
**** Μπας και μπορέσω να καταλάβω ποια είναι επιτέλους πια.

3 σχόλια:

  1. Βλέπω επιρροές από Αλκίνοο!!! χεχε! καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εγώ βλέπω επιρροές από Γιώργο,πού να σου εξηγώ τώρα...
    Καλά βρε εσύ δεν ντρέπεσαι να αλλάζεις τα ξένα τραγούδια;Έλα εδώ να φτιάξεις τα δικά σου κι άσε τα ξένα στ'αυγά τους!Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Επειδή βλέπω τα δικά μου να μένουν στο ράφι, είπα να πάρω εκδίκηση... (Άπαιχτος ο Γιώργος, τι Αλκίνοος και κουραφέξαλα!!-χωρίς παρεξήγηση...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή