Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

Gudrun Pauseweg: Μπίμπο


Ναι, ήταν στην τάξη μας. Τρία χρόνια. Εάν είχε τίποτα το ξεχωριστό; Βασικά όχι. Εκτός του ότι ήταν μαύρος. Αφρικάνος. Από το Σουδάν απ’ ότι ξέρω. Υιοθετημένος. Τι γλώσσα μιλούσε; Γερμανικά φυσικά, όπως εμείς. Αφού ήταν μωρό όταν ήρθε από εκεί εδώ. Μου είπε κάποτε, ότι από τότε δεν είχε πάει στην Αφρική. Στα Γερμανικά ήταν πράγματι καλός. Όταν διάβαζε τις εκθέσεις του, ήταν πάντα ήσυχα στην τάξη.
Ναι, ήταν ο μόνος μαύρος στο σχολείο μας. Έχουμε κι ένα σωρό Τούρκους και Πακιστανούς και Αφγανούς και Ρουμάνους αλλά μόνο αυτός ήταν πραγματικά μαύρος.

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

Η Αυτού Υψηλότητα


Κατά τις 8.30 το βράδυ μου ανακοινώθηκε ότι έχει μείνει μία τυρόπιτα και είναι για τον Α. και πώς αν θέλω να φάω… μάλλον δε θα βρω. Ουσιαστικά, όλο αυτό έμοιαζε με προειδοποίηση «Μη φας την τυρόπιτα, δεν είναι για σένα, είναι “ονοματισμένη”… Δηλαδή, είναι για τον Α. Το Α. στέκεται (as in “A stands for…”) τόσο για το Α…… όσο και για το Άρχοντας, το Αυτού Υψηλότητα, το Ακόμα-να-μου-ετοιμάσετε-το-δείπνο-μου-και-να-μου-στρώσετε-το-κόκκινο-χαλί-;.

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2012

Βασιλικοί και γιασεμιά

Υπάρχουν λουλούδια που μοσχοβολάνε από μακριά. Έχει τύχει να περπατάς σε κάποιο δρόμο και ξαφνικά να σε πλημμυρίζει μια μυρωδιά, ν' αναρωτιέσαι ποιος τυχερός έχει ένα τέτοιο φυτό στον κήπο του και το μυρίζει κάθε μέρα, και μετά να συναντάς ένα φράχτη ντυμένο στο γιασεμί ή στο αγιόκλημα;

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2012

Γράμμα, δεν ξέρω πού να σε στείλω...

Κυριακή απόγευμα. Το βράδυ δεν κοιμήθηκα.
Περιμένω τηλεφώνημα από μια κοπέλα, ίσως πάμε καμιά βόλτα να ξεσκάσουμε λίγο. Αύριο, Δευτέρα, ξεμπερδεύω με τη Στατιστική. Κατάφερα και τελείωσα την ύλη. Την Πέμπτη δίνω "Ιστορική εξέλιξη της γλώσσας". Ελπίζω να κάτσω να διαβάσω.

Σου γράφω γιατί νιώθω κάπως περίεργα. Σαν τη μία να πέφτει η διάθεσή μου, την άλλη να πηγαίνει από την αντίθετη άκρη. Απλά ήθελα να σε νιώσω κοντά μου.

Και έχω και στο κεφάλι μου συνεχώς το ίδιο θέμα να με τριβελίζει. Δεν ξέρω μέχρι πότε θα μένει άλυτο. Μιλάω με γρίφους αλλά καν δεν είμαι έτοιμη να μιλάω ανοιχτά γι' αυτό. Ναι μεν πιστεύω ότι δεν είμαι έτοιμη ακόμα αλλά θα ήθελα να ξεκαθαρίσει κάπως το τοπίο. For my sanity's shake... I'm going crazy over this.

Τι άλλο να σου πω δεν ξέρω. Σήμερα μου τηλεφωνεί από το πρωί η Κ. γιατί δεν βρίσκει τον Α. στο τηλέφωνο... Οι γονείς μου θα κατεβούν στις 26 του μήνα. Φοβάμαι ότι τα πράγματα δεν πάνε και πολύ καλά εκεί πάνω. Νομίζω και οι τρεις τους αντιμετωπίζουν κάποιο - διαφορετικό- πρόβλημα.

Ελπίζω να καταφέρω να περάσω καλά το καλοκαίρι και παράλληλα να κάνω την εργασία που έχω, και τον Αύγουστο να κάτσω να διαβάσω πράγματι για την εξεταστική του Σεπτέμβρη. Φοβάμαι για το τρίτο έτος. Θα έχω μαζεμένα πολλά δύσκολα και απαιτητικά μαθήματα, εργασίες, παρακολουθήσεις και διδασκαλίες... Ο Θεός να βάλει το χέρι του... (Συγχώρα με, Θέ μου. Μόνο στα δύσκολα φαίνεται πως σε παραδέχομαι, από ανάγκη.)

Φοβάμαι ότι η γιαγιά μου δε θα ζήσει για πάντα. Πέρασαν τα χρόνια... Πότε ήταν τότε που και οι δύο μου παππούδες ήταν 65 χρονών;... Κι εγώ φορούσα μια κορδέλα στα μαλλιά... καρό φουστίνα και πουκάμισο, τέλη Γενάρη. Μια ανάμνηση από Βιάννο, το ζαχαροπλαστείο, η μπλε κλούβα, επιστροφή απ' τα αγγλικά.

Όταν εγώ φτάσω στις αντίστοιχες ηλικίες- ορόσημα της μητέρας μου, πώς θα είμαι άραγε; Τι ζωή θα ζω; Πώς θα είναι ο κόσμος μας; Ο κόσμος που μας τον κλέβουν με υποχθόνιους αλλά τόσο ολοφάνερους τρόπους... Ποιον νομίζουν ότι κοροϊδεύουν; Τα φύκια για μεταξωτές κορδέλες τ' αγοράζαμε στα 6, άντε μέχρι τα 8 γιατί θέλαμε ακόμα να πιστέψουμε στην αθωότητα, στην καλοσύνη. Γιατί τότε θέλαμε ακόμα να πιστέψουμε στο θαύμα.

Τι να σου πω; Σε ποιον μιλάω δεν ξέρω...
Κυριακή απόγευμα. Αυτή η μελαγχολία, δεν ξέρω από πού ταξίδεψε και πώς με βρήκε. Γιατί χτύπησε τη δικά μου την πόρτα; Λες να 'ρθε συστημένη; Αλλιώς πώς εξηγείς το ότι πάντα σε μένα έρχονται οι θλίψες κι οι καημοί να μου σκοτίσουν το κεφάλι;
Δεν παραπονιέμαι, μη με παρεξηγείς. Μα στη μελαγχολία μέσα, κάνω μια θλιμμένη παρατήρηση. Έτσι είμαστε εμείς, οι συστημένοι. Με μια γλυκόπικρη ματιά πότε θυμόμαστε το μακρινό μας παρελθόν πότε ατενίζουμε το μακρινό μας μέλλον. Κι έρχεται το παρόν, το μέλλον μας το χθεσινό, και πάει στο παρελθόν μας. Κι εμείς, πίσω από κάτι κιάλια- γίγαντες κρυβόμαστε, από απόσταση, μην τύχει κι οσφριστούμε από κοντά τη ζωή μας. Μην τύχει κι αγγίξουμε τη ζωή κάποιου κατά λάθος, κι αναγκαστούμε τη βολή της ατονίας μας ν' αφήσουμε.

Κι όμως, προσποιούμαι πως ζω. Χτύπησε το τηλέφωνο. Η συμφοιτήτρια που σου 'λεγα. Μιλάω με χαμόγελο και κανονίζω ραντεβού 4 Μάρτυρες. Ας χτενίσω τα μαλλιά μου πριν φύγω... Άλλωστε προσποιούμαι πως ζω.

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Καινούριο τραγούδι απ' το Μαρίνο...

Καλή ακρόαση, παίδες. Το τραγούδι έχει τίτλο "Ε, και λοιπόν", Μουσική- στίχοι: Μαρίνος Γιαμαλάκης.
Φιλική συμμετοχή: Ερωφίλη Πατεράκη.
Ιδού...



Κυριακή, 27 Μαΐου 2012

Γεμάτη μου φυσαρμόνικα...

Ευτυχώς έχω καιρό να χρησιμοποιήσω το αστικό για το πανεπιστήμιο. Ευτυχώς, γιατί έτσι κι αλλιώς είμαστε πατείς με πατώ σε εκεί μέσα, και τώρα που καλοκαιριάζει... δεν είναι και ό,τι πιο ευχάριστο ένα λεφορείο γεμάτο φοιτητές που τρέχουν απ' το πρωί...
Συνειδητοποιώ λοιπόν ότι "αυτό το μεγάλο λεφορείο" που πρώτη φορά το είδα στην Αθήνα, και μάλιστα αρκετά μεγάλη..., λέγεται φυσαρμόνικα... και καμία σχέση δεν έχει με τη φυσαρμόνικα. Μήπως θέλαμε να το παραλληλίσουμε με το ακορντεόν; Τι έγινε; Μας φάνηκε ότι το φυσαρμόνικα είναι πιο εύηχο; Πιο σύντομο;; Πιο αντιπροσωπευτικό σίγουρα δεν είναι.

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

Της χώρας τα παράλογα

Παίρνω το λογαριασμό της ΔΕΗ. Είμαι ευγνώμων που είναι μόνο 28 ευρώ... μέχρι που κοιτάζω αναλυτικά και συνειδητοποιώ ότι το πραγματικό ποσό για το ρεύμα που έκαψα είναι 6 ευρώ. Με τις ρυθμιζόμενες χρεώσεις ανεβαίνει στα 10,90. Με τους φόρους τους ηλεκτρικού πάει στα 13 ευρώ. Πες ότι δέχομαι αυτές τις μέχρι τώρα χρεώσεις. Ε, δε γίνεται να έρθει το ρεύμα στην πόρτα μου με μαγικό τρόπο, θα πληρώσω και κάτι για τη μεταφορά, και λίγο φόρο για το κράτος κλπ. Το δέχομαι. Το να πληρώνω όμως 14,95 για το δήμο και την ΕΡΤ πάει πολύ. Πιο πολλά δηλαδή από το ρεύμα μου. Έλεος!
(Ναι, το ξέρω ότι εσύ έχεις αυτό το πρόβλημα πολύ πριν από μένα. Ξέρω ότι και λίγα δίνω σε σχέση με άλλους. Αλλά δεν έχω το δικαίωμα κι εγώ να αγανακτήσω;)

Εκεί θα καταντήσουμε θαρρώ.

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

Νυχτέρια...

Πώς γίνεται κάθε φορά που διαβάζω για αρκετό διάστημα και για κάποιο σκοπό (εξετάσεις και σία), να λέω ότι τόσο πολύ δεν έχω ξαναδιαβάσει στη ζωή μου... απορώ. Τώρα άρχισα και να ξενυχτάω διαβάζοντας... Όχι πως αυτό είναι καλό, αφού την άλλη μέρα δε μπορώ να ξυπνήσω, με κίνδυνο να χάνω τα μαθήματα για τα οποία διαβάζω... Αλλά, αναρωτιέμαι, μέχρι πότε θα αυξάνεται το διάβασμά μου; Μήπως κάποτε σταματήσει και αρχίσω να μετράω αντίστροφα μέχρι να φτάσω πάλι το μηδέν;
 Κι ενώ διαβάζω και το νιώθω και το ξέρω ότι διαβάζω, γιατί -ώρες ώρες- δε μου φτάνει;; Γιατί κάθε τόσο, ό,τι κι αν κάνω, μου φαίνεται λίγο;;

Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

"Εργατική Πρωτομαγιά"

Πρωτομαγιά σήμερα. Καλό μήνα, παιδιά. Ελπίζω να περνάτε καλά.
Πάει πολύς καιρός που έχω να έρθω σε ίντερνετ καφέ, δεν έχω ίντερνετ στο σπίτι. Είπα να έρθω σήμερα. Όχι, δε βγήκα να ξεσκάσω. Απλώς, σήμερα είναι αργία και η βιβλιοθήκη του Παν/μίου είναι κλειστή. Δεν ηθελα να χάσω μία ολόκληρη μέρα από την εργασία μου, μιας και θα πάω για τετραήμερο στο χωριό με την ευκαρία των εκλογών, κι έτσι ήρθα εδώ να "εργαστώ".
Ξεκίνησα λοιπόν να διαβάζω και να γράφω την εργασία μου. 35 μέρες πριν τη λήξη της προσθεσμίας. Καλύτερα απ' την προηγούμενη, που είχα ξεκινήσει 2 μέρες πριν. Δε συγκρίνεται βέβαια το επίπεδο δυσκολίας τους.Μέχρι στιγμής πάει καλά. Και το περίεργο (αν και θα 'πρεπε να το αναμένω) είναι ότι το χαίρομαι το διάβασμα. Όταν βλέπεις ότι αυτό για το οποίο κοπιάζεις πιάνει τόπο, παίρνεις τα πάνω σου όσο να 'ναι. Αλλά γι' αυτό δεν ήθελα να χάσω τη σημερινή μέρα, για να μην το πάρω και πολύ πάνω μου, και νομίζω ότι έχω πολύ χρόνο μπροστά μου, και τα θυμηθώ πάλι 2 μέρες πριν τη λήξη της προθεσμίας...
Πρωτομαγιά, λοιπόν, σήμερα. "Εργατική Πρωτομαγιά"...

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012

New Year's Resolution 2012 (Μπήκε ο Μάρτης κι εγώ είμαι ακόμα στο "Καλή Χρονιά")


Προχθές είχα μία συζήτηση με θέμα τους κόσμους με τα ροζ συννεφάκια. Ξέρετε τι εννοώ, αυτόν τον ιδανικό κόσμο που όλοι κάποτε ονειρευόμασταν και που σ’ αυτόν νομίζαμε ότι θα μπούμε όταν μεγαλώσουμε. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν αρκετά αρνητική.
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, δεν είναι κακό να συνεχίσεις να έχεις να έχεις ένα τέτοιο κόσμο στο μυαλό σου. Έναν κόσμο όπου η κακία είναι τόσο σπάνιο φαινόμενο όσο η ζωή στον Πλούτωνα και η αγάπη πλημμυρίζει την ατμόσφαιρα όπως οι μέλισσες τον ουρανό σαν είναι άνοιξη. Δεν είναι κακό, ακόμη και σήμερα. Εν έτη 2012, όπου ένας στους τέσσερις Έλληνες αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης.
Μεγαλώνοντας ήμουν ρομαντικός τύπος ανθρώπου. Ονειροπόλος. Και ιδεαλίστρια. Τα τελευταία χρόνια είμαι κατά περιόδους είτε τόσο ρομαντική ώστε να βρίσκομαι εκτός πραγματικότητας, είτε ρεαλίστρια σε βαθμό κυνισμού. Όμως η απόφαση που πήρα για το έτος 2012 για να κάνω τη ζωή μου καλύτερη, μου επιβάλλει να είμαι αισιόδοξη. Να σκέφτομαι θετικά.
Έτσι λοιπόν, επιστρέφω στον κόσμο με τα όμορφα ροζ συννεφάκια και τις ξέγνοιαστες πεταλουδίτσες. Και λέω πως πρέπει να συνδυάσουμε το σημερινό κόσμο, αυτόν που βλέπουμε έξω απ’ την πόρτα μας και που με υπερβολικές κινδυνολογίες κάποιες φορές μας παρουσιάζουν τα μίντια, μ’ αυτόν που κάποτε υπήρχε στην καρδιά μας σαν πραγματικότητα ή σαν ευχή. Κι όταν τα σύννεφα δείχνουν να μαυρίζουν, εμείς με απαράμιλλη θέληση και πίστη, θα παίρνουμε τα μολύβια μας και θα στρωνόμαστε στη ζωγραφική. Με απαλές κινήσεις και υπομονή θα κάνουμε τα σύννεφα από μαύρα ροζ. Θα μετατρέπουμε τη βροχή τους σε αστέρια, που θα μας δείχνουν το δρόμο για μια καινούρια Βηθλεέμ, για μια αναγέννηση του είναι μας. Κι όταν πάλι ξεχνιόμαστε και μελαγχολούμε μ’ όσα ακούμε, βλέπουμε και ζούμε, πάλι θα πιάνουμε τα χρώματα και θα παλεύουμε να φτιάξουμε τον καμβά μας πολύχρωμο και μοναδικό. Και δεν είναι ανάγκη να τελειώσουμε το έργο μας σε μια μέρα. Άλλωστε, το καλό πράγμα αργεί να γίνει.
Ο κόσμος φτιάχτηκε για μας. Για όσους βαστάνε τα πολύχρωμα μολύβια και προσπαθούν για κάτι όμορφο. Μην αφήσετε τον εαυτό σας να το ξεχάσει μέσα στην πεζότητα της ρουτίνας.
Καλή χρονιά.