Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

Αλκοόλ ή καπνός; Μάστιγα ή μαλ..ία;

Θα περίμενε κανείς να γίνεται εκστρατεία κατά του ποτού κι όχι κατά του τσιγάρου. Ή μάλλον, αυτό περίμενα εγώ. Κι όμως οι καπνιστές δέχονται τόσο πόλεμο και τόση κριτική ενώ οι "πότες" δεν τραβάνε και πολύ ζόρι.

Δεν είμαι επιστήμονας, δεν έχω στατιστικές, άσε που πιστεύω ότι πολλές στατιστικές είναι ψεύτικες, φτιαγμένες μόνο και μόνο για να χειραγωγήσουν. Αλλά με το μέσου όρου μυαλό που διαθέτω σκέφτομαι ότι οι συνέπειες του ποτού σε σχέση με του τσιγάρου είναι χειρότερες. Ένας καπνιστής, εκτός από τις βλάβες που δημιουργεί στο δικό του οργανισμό καπνίζοντας, (και τις φωτιές που μπορεί να ανάψει αν είναι _______ και πετάει τα τσιγάρα του στο δρόμο) το πολύ πολύ να ενοχλήσει με τον καπνό του τους διπλανούς του. Αυτά τα φούμαρα ότι οι παθητικοί καπνιστές έχουν τόσο ποσοστό κινδύνου των τάδε και τάδε παθήσεων εγώ δεν τα πιστεύω. Ένας πότης όμως μπορεί να προκαλέσει πολύ χειρότερα πράγματα: Αυτοκινητιστικό δυστύχημα και να τραυματίσει ή να σκοτώσει ανυποψίαστους και αθώους οδηγούς, ούτε παθητικούς πότες ούτε τίποτα. Ενδο-οικογενειακή βία, ως αποτέλεσμα βίαιης συμπεριφοράς που είναι αποτέλεσμα του ποτού όταν φτάνει στη μέθη. Επειδή είναι και νύχτα και βαριέμαι να ψάχνω παραδείγματα θα σταματήσω εδώ.

Και έχουμε από την άλλη ένα κράτος που πλουτίζει και από το εμπόριο καπνών και από το εμπόριο ποτών. Γραμμένους μας έχουν όλους, καπνιστές, παθητικούς καπνιστές, πότες, ανυποψίαστους οδηγούς παύλα μελλοντικά θύματα τροχαίου... Δε συμφωνείς; Μήπως αν μάθαινες ότι από τα 2,70 που έχει το πιο φτηνό πακέτο τσιγάρα τα 2 ευρώ πάνε ως φόρος στην τσέπη των λίγων θα συμφωνούσες; Ή αν μάθαινες ότι από τα 14 ευρώ που έχει ένα μπουκάλι ουίσκι στην αγορά τα δέκα είναι φόροι, θα το ξανασκεφτόσουν; Και άντε, τέτοιοι που είναι τέτοια κάνουν, είναι να εκπλήσσεται κανείς; Όμως όλοι αυτοί οι άνθρωποι που καπνίζουν και που πίνουν, αυτοί θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα. Η ανάγκη για ποτό και για τσιγάρο είναι μια ουσιαστικά πλαστή ανάγκη. Κάποτε δεν την είχες και ήσουν μια χαρά. Για χιλιάδες λόγους, τώρα μπορεί να πίνεις ή να καπνίζεις, αψηφώντας τις απειλές για την υγεία σου. Να σημειώσω εδώ ότι ποτέ δεν έχω ακούσει πραγματείες, έρευνες και στατιστικές μελέτες να παρελαύνουν στα ΜΜΕ για τις βλάβες που προκαλεί το ποτό στον οργανισμό του ανθρώπου. Λες και είναι νερό, κι όσο κι αν πίνεις καλό σου κάνει. Βάζεις λοιπόν μόνος σου τον εαυτό σου σ' αυτή την κατάσταση, σαφώς επηρεασμένος από τις προβολές των ΜΜΕ και τα στερεότυπα που κατακλύζουν την κοινωνία μας, χωρίς να σκέφτεσαι ότι γίνεσαι οικειοθελώς πιόνι στα χέρια αυτών των λίγων που κινούν τα νήματα. Η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη, αλλά μεγάλη βλακεία κι αυτή γιατί για να χρειάζεσαι "θεραπεία" σημαίνει ότι δεν το πρόλαβες και την πάτησες. Η απεξάρτηση δεν είναι ακατόρθωτη. Δύσκολη μπορεί, αλλά αν σκεφτείς ότι σε κάνουν ότι θέλουν, ανεβάζοντας τους φόρους όποτε τους αρέσει γιατί ξέρουν ότι θα συνεχίσεις να πληρώνεις, ίσως το πάρεις απόφαση να αλαφρύνεις λιγάκι και την τσέπη σου, μιας και τα λεφτά είναι λίγα.

Αυτά είχα να πω, αυτά είπα.

Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010

Ανεξιθρησκία

Κάποτε οι χριστιανοί διώκονταν από παντού. Και μετά βγήκε ένα διάταγμα που όριζε ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να πιστεύει αυτό που θέλει. Πολύ ευνοϊκό για τους χριστιανούς αυτό. Ωστόσο, πολλούς αιώνες μετά, δεν νομίζω ότι συμμερίζονται ακόμα την ιδέα της ανεξιθρησκίας. (Μιλάω γενικά, για μία μερίδα ανθρώπων.)
Στο γυμνάσιο είχα ένα συμμαθητή που ήταν μουσουλμάνος. Πολύ καλό παιδί. Το όνομά του ήταν Τουντζάι, που σήμαινε κάτι με φεγγάρι. Πηγαίναμε μαζί ενισχυτική και θυμάμαι ότι για κάποιο διάστημα είχαν νηστεία και δεν έτρωγαν όλη μέρα παρά μετά που θα γυρνούσαν από την ενισχυτική, κατά τις πέντε. Πολλές φορές, ενώ είχε απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών, έμενε στην τάξη και συζητούσαμε, μας έλεγε ομοιότητες στη μουσουλμανική θρησκεία με αυτά που μαθαίναμε στη χριστιανική. Έτυχε να το αναφέρω στη μαμά μου, ότι έχω ένα συμμαθητή που είναι μουσουλμάνος, και μου είπε να μην τον κάνω πολύ παρέα, βασικά καθόλου, για να μη με κάνει να αλλάξω πίστη. Τότε πίστευα στο θεό και ήμουν αρκετά ευσεβής, όμως αυτό μου φάνηκε γελοίο. Της απάντησα μάλιστα ότι αντί να με αλλαξοπιστήσει αυτός θα μπορούσα να τον φέρω εγώ στο δρόμο του δικού μας θεού. Βέβαια αυτό δεν καθησύχασε τη μητέρα μου. Ούτε και έγινε τίποτα απ' τα δύο.
Σήμερα δεν πιστεύω σε κανένα θεό. Και το θέμα μου είναι ότι ναι μεν υπάρχει ανεξιθρησκία αλλά πώς αυτή μεταφράζεται στην αντίληψη των ανθρώπων, και δη των χριστιανών, (μιας και δεν έχω παρτίδες με πολλούς άλλους θρησκευόμενους για να δω τις αντιλήψεις τους). Νομίζω ότι κυριαρχεί η ιδέα ότι εάν δεν είσαι χριστιανός, είσαι κακός άνθρωπος. Επιτρέπεται να πιστεύεις σε ό,τι θέλεις αλλά δεν πρόκειται να σου πολυ-μιλάνε αν ξέρουν τις απόψεις σου. Κάποιοι θα σε θεωρήσουν εξώλης και προώλης, γιατί εφόσον δεν πιστεύεις στο θεό, δε θα 'χεις και ηθικές αρχές, πράγμα που είναι λανθασμένο. Εντύπωση μου κάνει το ότι πολλοί χριστιανοί φοβούνται να συζητήσουν με αλλόθρησκους, ώστε να μην επηρεαστούν τα πιστεύω τους. Και σκέφτομαι, τόσο "σίγουροι" είναι για την πίστη τους που δεν μπορούν να κάνουν μια απλή κουβέντα; Πάντως πολλοί απ' αυτούς σίγουρα δε θα σε αντιμετωπίσουν με τον τρόπο που θα σε αντιμετώπιζαν αν ήσουν ομοϊδεάτης τους.

Βέβαια κι εγώ προσωπικά μπορεί να κρίνω και να αποδοκιμάζω κάποιες συμπεριφορές χριστιανών, αλλά η διαφορά είναι ότι εγώ κρίνω τη συμπεριφορά τους κι όχι τις ιδέες τους.

Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010

"Θέλω να γίνω τηλεόραση..."

«Θεέ μου, ἀπόψε σοῦ ζητάω κάτι ποὺ τὸ θέλω πάρα πολύ. Θέλω νὰ μὲ κάνεις τηλεόραση! Θέλω νὰ πάρω τὴ θέση τῆς τηλεόρασης ποὺ εἶναι στὸ σπίτι μου. Νὰ ἔχω τὸ δικό μου χῶρο. Νὰ ἔχω τὴν οἰκογένειά μου γύρω ἀπὸ ἐμένα. Νὰ μὲ παίρνουν στὰ σοβαρὰ ὅταν μιλάω. Θέλω νὰ εἶμαι τὸ κέντρο τῆς προσοχῆς καὶ νὰ μὲ ἀκοῦνε οἱ ἄλλοι χωρὶς διακοπὲς ἢ ἐρωτήσεις. Θέλω νὰ ἔχω τὴν ἴδια φροντίδα ποὺ ἔχει ἡ τηλεόραση ὅταν δὲν λειτουργεῖ. Ὅταν εἶμαι τηλεόραση, θἄχω τὴν παρέα τοῦ πατέρα μου ὅταν ἔρχεται σπίτι ἀπὸ τὴ δουλειά, ἀκόμα κι ἂν εἶναι κουρασμένος. Καὶ θέλω τὴ μαμά μου νὰ μὲ θέλει ὅταν εἶναι λυπημένη καὶ στενοχωρημένη, ἀντί νὰ μὲ ἀγνοεῖ… Θέλω τ΄ ἀδέλφια μου νὰ μαλώνουν γιὰ τὸ ποιὸς θὰ περνάει ὧρες μαζί μου. Θέλω νὰ νοιώθω ὅτι ἡ οἰκογένειά μου ἀφήνει τὰ πάντα στὴν ἄκρη, πότε – πότε, μόνο γιὰ νὰ περάσει λίγο χρόνο μὲ μένα. Καὶ τὸ τελευταῖο, κάνε με ἔτσι ὥστε νὰ τοὺς κάνω ὅλους εὐτυχισμένους καὶ χαρούμενους.
Θεέ μου, δε ζητάω πολλά. Θέλω μόνο νὰ γίνω σὰν μιὰ τηλεόραση!»
Τὴ δασκάλα ποὺ τὴν διάβασε (καθὼς βαθμολογοῦσε) τὴν ἔκανε νὰ κλάψει. Ὁ σύζυγός της ποὺ μόλις εἶχε μπεῖ στὸ σπίτι, τὴ ρώτησε: «τὶ συμβαίνει;» Αὐτὴ ἀπάντησε: «Διάβασε αὐτὴ τὴν ἔκθεση, τὴν ἔχει γράψει ἕνας μαθητής μου». Ὁ σύζυγος εἶπε: «Τὸ καημένο τὸ παιδί. Τὶ ἀδιάφοροι γονεῖς εἶναι αὐτοί!» Τότε αὐτὴ τὸν κοίταξε καὶ εἶπε: «Αὐτὴ ἡ ἔκθεση εἶναι τοῦ γιοῦ μας!..»

Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Συλλογισμοί με υπόκρουση τα τζιτζίκια του μεσημεριού

Η ζωή είναι παιχνίδι. Τα παιχνίδια έχουν κανόνες. Κάποιοι όμως κάνουν ζαβολιές. Κάποιοι φτιάχνουν δικούς τους κανόνες. Και τελικά κάποιοι όντως παίζουν ενώ κάποιοι εμπαίζονται.
Η ζωή είναι παιχνίδι. Τα παιχνίδια συχνά είναι άδικα, λόγω έλλειψης καλού σχεδιασμού ή λόγω του ότι κάποιοι παραβιάζουν τους κανόνες. Πολλοί άνθρωποι νιώθουν ότι η ζωή είναι άδικη. Ότι κάποια πράγματα έχουν παγιωθεί αλλά είναι λάθος. Ότι κάποιοι παίζουν εις βάρος κάποιων άλλων.

Η ζωή τραβάει την ανηφόρα. Οι ανηφόρες είναι δύσκολες, δυσκολότερες από το ίσωμα. Η ζωή είναι δύσκολη, δυσκολότερη απ' ό,τι θα μπορούσε να είναι.

Η ζωή είναι κάτι που έχουν όλοι οι άνθρωποι. Όλοι.Δεν είναι όμως η ίδια για κανέναν απ' αυτούς. Κανέναν.

Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

Where are my wings, mum??

- Where are my wings, mom?
- You don’t have wings, baby.
- Are you sure?
- Positive.
- But I remember having wings.
- Perhaps you dreamed about it, darling.
- I don’t think so… it doesn’t feel like a dream.
- Well, it doesn’t matter. The point is you don’t have wings.
- I feel you’re lying.
- No I’m not.
- Are you sure?
- Yes.
- So… you are saying… I never had wings.
- Exactly.
- What about you? Did you ever have wings?
- No I didn’t.
- You are lying.
- Do you see any wings?
- No.
- There you go.
- Perhaps you don’t remember.
- Perhaps.
- But I remember!
- Remember what?
- That I used to have wings.
- That’s not possible!
- Yes it is, mom.
- How did you…
- I just woke up one day and my memory was back. I don’t remember what happened to them, though. Do you want to tell me?
- The truth?
- Yes.
- I couldn’t hug you.
- Excuse me?
- Your wings…
- What about them?
- They got in the way and I couldn’t hug you.
- And what did you do?
- I cut them.
- You cut them?
- Yes.
- Just like that?
- Yes.
- Didn’t I cry?
- You did.
- But you didn’t care…
- No.
- Because…
- Because your wings got in the way and I couldn’t hug you.
- I see… And they never grew back?
- No. I made sure of that.
- What did you do?
- I burned their roots on your back.
- That must hurt!
- You cried again a little, but it was for your own good.
- My own good?
- Yes.
- And here we are now, both on the ground.
- Yes. Isn’t that nice?
- I don’t know…
- Of course it is, darling! Mothers know better!
- I suppose.
- You’re a good boy. Drink your milk now and then go to bed.
- Ok mom.
- Love you!
- Love you too.