Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2010

Ήταν ανάγκη να ξυπνήσω;

Σήμερα έβλεπα το πιο υπέροχο όνειρο!...
Στην αρχή έτρεχα μέσα στις εξοχές πάνω σ' ένα καφέ άλογο...Έτρεχα, έτρεχα... Δηλαδή, το άλογο έτρεχε, εγώ απλώς πήγαινα!
Μετά σταματήσαμε σε κάποιο παραθαλάσσιο χωριό που συναντήσαμε, και παρόλο που δεν παρήγγειλα γλυκό από το μαγαζί που έκατσα, μόνο πορτοκαλάδα, πάλι ωραία ήτανε.
Μετά κάποιος μου έφερε κάτι ΞΥΣΤΟ, δυο, τρία δηλαδή... Ε, στο τελευταίο... ναι!!!! νίκησα!!!!
Όχι αστεία... Τρία εκατομμύρια, εξήντα έξι χιλιάδες και κάτι ψιλά (που δεν μπήκα καν στον κόπο να διαβάσω...) Τι χαρά ήταν αυτή...
Ήταν ανάγκη να ξυπνήσω; Δεν μπορούσα να κοιμάμαι άλλες πέντε- έξι ώρες και να ονειρεύομαι μαζί με τα τρία εκατομμύρια και τις εξήντα έξι χιλιάδες του ξυστού;
Αλλά βέβαια και να συνέχιζα να κοιμάμαι δεν ξέρω κατά πόσο θα ήταν ευχάριστο το όνειρο... Γιατί πριν ξυπνήσω, έδειξα μέσα στην καλή χαρά το ξυστό στη μαμά μου, κι εκείνη άρχισε να μου λέει να μην περιμένω να μου δώσουν τα λεφτά, και ότι καλά, δεν είχα ακούσει την ιστορία με ένα ξυστό που είχε βγει και την είχανε πατήσει άνθρωποι και άνθρωποι...
Αρνούμενη φυσικά να δεχτώ την καταστροφή του ονείρου μου ακόμα πριν καλά καλά το δω, ξύπνησα... Και δεν ξύπνησα κανονικά. Ξύπνησα χτυπώντας τις γροθιές μου στο κρεβάτι, φωνάζοντας "γιατί, ρε μαμά;;;..." και κλαίγοντας που ούτε ένα όνειρο της προκοπής δε μπορώ πια να δω, χωρίς να 'ρθει κάποιος και να μου το κάνει θρύψαλα...

2 σχόλια:

  1. Η μαμά σου φταίει μωρέ ή εσύ που βλέπεις βλακείες? Τη μαμά εσύ την έβαλες στο όνειρο, αφού δικό σου όνειρο ήτανε!Όνειρα γλυκά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. χαχαχα!!! Της έκανες την καρδια περιβόλι και της λές και όνειρα γλυκά μετά!!! Τσ τσ τσ...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή