Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010

Μεταμφιεσμένη ευκαιρία

Σ' ένα βιβλίο του Π.Βενέτη διάβασα κάποτε ότι "ο λόγος που μερικοί δεν αναγνωρίζουν την ευκαιρία είναι γιατί συχνά έρχεται μεταμφιεσμένη σε σκληρή δουλειά". Φαίνεται σωστό, ρεαλιστικό. Ίσως να μην αναγνωρίζουμε μια ευκαιρία γιατί δε μοιάζει με ευκαιρία, αλλά κατά βάθος είναι. Και για να φτάσεις σ' αυτό το βάθος θα πρέπει να περάσεις από όλη αυτή τη σκληρή δουλειά που αναφέρθηκε. Αλλά για να το κάνεις αυτό ενώ δεν είναι εμφανές ότι πρόκειται για ευκαιρία, θα πρέπει να το έχεις υποψιαστεί. Διαφορετικά, αν δεν υποψιάζεσαι ότι πρόκειται για ευκαιρία καλά μεταμφιεσμένη, γιατί να βάλεις τον εαυτό σου σ' αυτό το βάσανο; Ελπίζεις λοιπόν ξεκινώντας τη σκληρή δουλειά ότι, σαν λουλούδι, ένα ένα τα πέταλα θα ανοίξουν και θα αναδυθεί η ευκαιρία που περίμενες, γυμνή πλέον για να την καταλάβεις. Αν αυτό γίνει σε ένα νορμάλ χρονικό διάστημα (βλ. όσο δηλαδή μπορείς να περιμένεις χωρίς να χάνεις την ελπίδα σου ότι αυτό που κάνεις πρόκειται για μία φοβερή ευκαιρία, που απλά αργεί να αποδώσει τους καρπούς της) τότε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Μπορείς να συγχαρείς τον εαυτό σου που κατάλαβες ποια ήταν η σωστή απόφαση και χωρίς καθυστερήσεις να απολαύσεις τη μοναδική ευκαιρία που μόλις ξεσκέπασες. Αν όμως η ευκαιρία αργεί να σου φανερωθεί και ο χρόνος περνάει μόνο με τη σκληρή δουλειά και σιγά σιγά απορείς πού στο καλό είναι η ευκαιρία που περίμενες και γιατί δεν έρχεται αφού εσύ έκανες αυτό που έπρεπε, τότε τι γίνεται; Δύο περιπτώσεις υπάρχουν. Πρώτη περίπτωση: μετά από όλο τον ντόρο που γίνεται γύρω από τη θετική σκέψη, αποφασίζεις να κρατήσεις κι εσύ θετική στάση και αισιόδοξος συνεχίζεις να προσπαθείς, να δουλεύεις σκληρά και να περιμένεις να ανταμειφθείς για την αξιέπαινη προσπάθειά σου. Και είτε πρόκειται όντως για ευκαιρία, η οποία σύντομα συνειδητοποιεί ότι το καρναβάλι πέρασε και είναι εκτός εποχής, οπότε ξεμασκαρεύεται, είτε δεν πρόκειται όντως για ευκαιρία ούτε για κάποια μεταμφίεση οπότε είναι σειρά σου να συνειδητοποιήσεις ότι άδικα δούλευες σαν το κορόιδο κι ότι πάλι πήρες λάθος απόφαση.Δεύτερη περίπτωση: απελπίζεσαι και τα βροντάς όλα στον αέρα, πάει χαμένη κι η σκληρή δουλειά που έκανες αφού τελικά καμία ευκαιρία δεν ήταν κρυμμένη πίσω της(μέχρι στιγμής). Και είτε πράγματι ο καιρός περνάει και η θεωρία σου επιβεβαιώνεται, καλά έκανες και σταμάτησες να προσπαθείς, μπορεί στην αρχή να πήρες μια λανθασμένη απόφαση αλλά μετά το ξανασκέφτηκες και επανόρθωσες, είτε περνάει κάμποσος καιρός, η ευκαιρία βγάζει τη στολή της κι εσύ τη βλέπεις από μακριά και καταριέσαι τη μοίρα σου, που μια φορά πήρες μια σωστή απόφαση και στο τέλος τα θαλάσσωσες.

Τελικά η ζωή είναι ένα ρίσκο. Αν είσαι μαθηματικός τύπος και ξέρεις απ' αυτά, μπορείς πριν πάρεις την κάθε σου απόφαση να μετράς τις πιθανότητες και δεν ξέρω και 'γω τι άλλο, ίσως να βρίσκεις λογάριθμους και εξισώσεις που επαληθεύουν την ορθότητα της απόφασής σου. Χωρίς να είναι πάλι δεσμευτικό ότι πήρες τη σωστή απόφαση. Η ζωή σου επηρεάζεται από κάθε άλλη ζωή σ' αυτόν τον πλανήτη, οπότε αποκλείεται να καταφέρεις να μετρήσεις κάθε πιθανό σενάριο πριν πάρεις μια απόφαση. Αν πάλι το μόνο που ξέρεις από μαθηματικά είναι η προπαίδεια, κι αυτή μόνο ανακατωτά, τότε το μετράς αλλιώς. Ψάχνεις συλλογισμούς που καταλήγουν στο σωστό ή στο επιθυμητό συμπέρασμα και έτσι παίρνεις την απόφαση που πρέπει να πάρεις. Βέβαια υπάρχει και η πιθανότητα ο συλλογισμός σου να μην είναι έγκυρος, δεν πρόσεχες και πολύ όταν τα κάνατε αυτά στην έκθεση, και είτε οι προκείμενες να οδηγούν σε κάποιο άλλο συμπέρασμα το οποίο δε σε βολεύει, είτε η μία προκείμενη να είναι εντελώς άκυρη οπότε ο συλλογισμός σου φτάνει σε αδιέξοδο. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση να μη χρησιμοποιείς ούτε εξισώσεις ούτε συλλογισμούς. Υπάρχει η περίπτωση να πέφτεις με τα μούτρα σε ό,τι με μια γρήγορη ματιά σου φαίνεται αξιόλογο. Ή υπάρχει η περίπτωση να ακολουθείς την οδό που μοιάζει πιο ασφαλής, χωρίς κακοτράχαλα και απρόβλεπτες στροφές. Μπορεί να διαλέγεις αυτό που φαίνεται πιο ριψοκίνδυνο, σου αρέσουν οι εντάσεις στη ζωή και τα δράματα. Ή μπορεί να βρίσκεις ένα δεκάρικο και να ρίχνεις τη ζωή σου κορώνα γράμματα. Δεν ξέρω τι μοιάζει πιο σωστό ή πιο απ' όλα αυτά έχει πιο εγγυημένο αποτέλεσμα. Όμως με κάποιο τρόπο πρέπει να αποφασίσω. Ο χρόνος είναι χρήμα. Κι εγώ είμαι γνωστή φραγκοφονιάς. Πόσα χρήματα θ' αφήσω να πάνε χαμένα;

2 σχόλια:

  1. με αυτή τη λογική "του φραγκοφονιά" σε βλέπω γρήγορα να στρώνεσαι στη δουλειά!
    μεταμφιεσμένη Δέσποινα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στη ζωή δεν υπάρχουν συνταγές! Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός καιμε διαφορετικό μάτι αντιλαμβάνεται τα πράγματα γύρω του.Η ζωή είναι ένα ρίσκο πράγματι και αυτό είναι το ωραίο.Αν ξέραμε από την αρχή πως ακριβώς θα ζήσουμε δεν θα υπήρχε λόγος να ζήσουμε.Τι να πούν και οι κακόμοιροι καλλιτέχνες ανα τους αιώνες, που στο διάστημα της ζωής τους πάλευαν με τις σκέψεις τους και τις επιλογές τους γύρω από τη δουλειά τους και τελικά αναγνωρίστηκαν μετά θάνατον? Κάνε πράγματα που σου αρέσουν ή πράγματα που βρίσκονται ήδη σε ένα πρόγραμμα και στην πορεία θα προκύψουν και άλλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή