Παρασκευή, 1 Οκτωβρίου 2010

Τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέματα.

Στο ιστολόγιο ονειρέματα έμαθα για την ιστορία ενός γλάρου. Αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε, το έχει και στα αγγλικά αλλά και στα ελληνικά.
Και μια πολύ ωραία φράση που είπε η Rita Mae Brown: A peacefulness follows any decision, even the wrong one.

Να λέμε τα σύκα σύκα

Μου τη σπάνε οι άνθρωποι που δεν ξέρουν ή απλώς δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους.
Μεταφραστές για παράδειγμα, υπεύθυνοι για υπότιτλους ταινιών και τέτοια. Ξένος τίτλος: First snow, ελληνικός τίτλος: Η ώρα πριν τη δύση. Βρε άνθρωπε, το πρώτο χιόνι σου λέει, τόσο δύσκολο είναι να το γράψεις; Μην ανησυχείς, θα καταλάβουμε. Έχουμε κι εδώ τέτοιο.
Ή, ΠΑνελλήνιο ΣΟσιαλιστικό Κίνημα. Σοσιαλισμός, you know? Έχεις ανοίξει κανένα λεξικό να δεις τι είναι ή απλώς σου άρεσε η προφορά του και η μικρή παρήχηση του σίγμα και το διάλεξες;

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

It is what it is.

Δεν είναι ούτε μαύρο ούτε άσπρο. Η ζωή είναι όπως τη βλέπει ο καθένας.

Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010

Κίνητρο

Υπάρχουν δύο λόγοι που οι άνθρωποι κάνουν κάτι. Ο πρώτος είναι για να γίνουν ευτυχισμένοι. Ο δεύτερος είναι ότι είναι ευτυχισμένοι.

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Έχει ο καιρός γυρίσματα... μα όχι γι' αυτή τη χώρα.

Παρομοιάστε την Ελλάδα με μία επιχείρηση. Ό,τι θέλετε εσείς, ψιλικατζίδικο, περίπτερο, βιομηχανία αυτοκινήτων... Έστω ότι ο άνθρωπος που ξεκινάει την επιχείρηση δεν έχει κεφάλαιο γι' αυτό παίρνει δάνειο από μία τράπεζα. Καλή ώρα, όπως η Ελλάδα μετά την Επανάσταση του 1821 που πήρε δάνειο απ' τις Μεγάλες Δυνάμεις. Ας μην λάβουμε υπόψιν ότι τα λεφτά που έφτασαν στην Ελλάδα ήταν δεν ξέρω κι εγώ πόσο λιγότερα από το ποσό του δανείου που ζητήσαμε και παρ' όλα αυτά εμείς ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε υποχρεωμένοι να το ξεπληρώνουμε ες αεί. Ας υποθέσουμε ότι η τράπεζα δίνει όλο το ποσό του δανείου στον άνθρωπο αυτό κι εκείνος κάνει ό,τι χρειάζεται κι ανοίγει την επιχείρηση που θέλει. Ο άνθρωπος λοιπόν δε θέλει να δουλέψει γι' αυτό παίρνει πέντε έξι υπαλλήλους ή τέλος πάντων όσους χρειάζεται ανάλογα με την επιχείρηση, ώστε ουσιαστικά να κάθεται και να δουλεύουν οι άλλοι γι' αυτόν. Έστω τώρα ότι οι υπάλληλοι με τη σειρά τους δεν είναι τίμιοι και καθόλου δεν τους ενδιαφέρει αν η επιχείρηση του εργοδότη τους πάει καλά. Κλέβουν λοιπόν. Ο άνθρωπος το αντιλαμβάνεται και βάζει κάμερες. Αλλά επειδή βαριέται να τις παρακολουθεί παίρνει έναν υπάλληλο για να κοιτάει τις κάμερες και να τον ενημερώνει για το ποιος κλέβει. Εν τω μεταξύ, η επιχείρηση δεν πάει καθόλου καλά, και ο επιχειρηματίας μας παίρνει κι άλλο δάνειο. Ο υπάλληλος τώρα που είναι υπεύθυνος για τις κάμερες, λέει στον εργοδότη του ποιος κλέβει. Ο εργοδότης λοιπόν, αντί να απολύσει τον υπάλληλο ή για να είμαστε ακριβείς τους υπαλλήλους, παίρνει κι έναν σεκιουριτά ώστε να εκφοβίσει λίγο τους υπαλλήλους και να μην τον κλέβουν. Παρόλα αυτά, ακόμα κι ο σεκιουριτάς κλέβει. Ο εργοδότης, όταν το καταλάβει, γιατί είναι και λίγο αφελής, δεν τον απολύει. Η επιχείρηση μέχρι στιγμής δεν πάει καθόλου καλά και έστω ότι ο επιχειρηματίας χρωστάει πεντακόσιες χιλιάδες ευρώ στην τράπεζα. Αυτό συνεχίζεται επί χρόνια και χρόνια και ο εργοδότης αφήνει την επιχείρηση μαζί με τα χρέη στα παιδιά του. Το ένα παιδί, έστω ότι έχει δύο, αποποιείται την κληρονομιά. Το άλλο όμως, σκέφτεται "η επιχείρηση του πατέρα μου είναι, ας κάτσω εδώ". Και προσπαθεί να ξελασπώσει την επιχείρηση. Όμως ούτε αυτός νοιάζεται πολύ για την μοίρα της ίδιας του της επιχείρησης. Δηλαδή παριστάνει ότι νοιάζεται και προσπαθεί να πείσει και όλους τους υπόλοιπους. Παίρνει και ξαναπαίρνει δάνειο απ' την τράπεζα και περνάει ζωή και κότα. Χρεωμένος βέβαια όχι μόνο ως το λαιμό, αλλά και δέκα μέτρα πιο πάνω. Μέσα σ’ όλο αυτό το χαμό, υπάρχει και ο κακόμοιρος ο τίμιος υπάλληλος, που κάνει τη δουλειά του σωστά. Παρόλα αυτά που βλέπει, δεν έχει διαφθαρεί ακόμα. Αγανακτεί με τη συμπεριφορά των άλλων υπαλλήλων. Ο επιχειρηματίας για να σώσει την επιχείρηση, κόβει απ’ τους μισθούς των υπαλλήλων, αποφασίζοντας ότι τους φτάνουν κι αυτά, ή αν δεν τους φτάνουν να φύγουν. «Ξέρεις, κύριε, πόσοι θα σκότωναν για τη θέση σου;» Κόβει και ξανακόβει και ξανακόβει. Για να μην τα πολυλογώ λοιπόν- θα μπορούσα να συνεχίζω για ώρες- όλο αυτό συνεχίζεται για πάνω από εκατόν πενήντα χρόνια. Ο μισθός των υπαλλήλων μέσα σ’ αυτά τα χρόνια έχει μειωθεί δραματικά, τραγικά και ό,τι άλλη λέξη μπορείτε να σκεφτήτε, κι αυτή ταιριάζει. Τόσο δραματική και τραγική είναι η μείωση για την οποία μιλάμε.

Πείτε μου ειλικρινά, πιστεύετε ότι αυτή η επιχείρηση θα ξελασπώσει ποτέ;

Ωραία, γιατί μόλις βρήκατε την απάντηση στο αν θα πάει ποτέ μπροστά αυτή η χώρα!

Υ.Γ. Ελπίζω να μην σας ήρθαν σαν κεραμίδα στο κεφάλι όλα αυτά. Ίσως έπρεπε να σας αφήσω με την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει ελπίδα.

Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

Ο έρωτας είναι μεγάλος

Και το λέω αυτό γιατί σε γεμίζει. Νιώθεις ότι δε χρειάζεσαι τίποτα άλλο.
Έρωτας είναι να κοιτάς τον άλλο στα μάτια και να νιώθεις ότι βλέπεις την ψυχή του.
Έρωτας είναι να μη σε νοιάζει που βρίσκεσαι αρκεί να είσαι με εκείνον που αγαπάς.
Έρωτας είναι όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν σ' έχει πληγώσει, όταν τον κοιτάς να νιώθεις ακόμα την ίδια γλύκα.
Έρωτας είναι και μένει για πάντα.
Δε γίνεται να νιώσεις το ίδιο πράγμα για δύο διαφορετικούς ανθρώπους.
Υπάρχει ο πρώτος έρωτας, υπάρχει ο επόμενος, μπορεί να υπάρξουν πολλοί, όμως κανείς δεν είναι ίδιος.
Υπάρχει ο έρωτας που ποτέ δε θα φύγει, ποτέ δε θα ξεθυμάνει, ποτέ δε θα παλιώσει.
Μπορεί να μην είναι πια εκεί, όμως υπάρχει.

Τετάρτη, 28 Ιουλίου 2010

Αλκοόλ ή καπνός; Μάστιγα ή μαλ..ία;

Θα περίμενε κανείς να γίνεται εκστρατεία κατά του ποτού κι όχι κατά του τσιγάρου. Ή μάλλον, αυτό περίμενα εγώ. Κι όμως οι καπνιστές δέχονται τόσο πόλεμο και τόση κριτική ενώ οι "πότες" δεν τραβάνε και πολύ ζόρι.

Δεν είμαι επιστήμονας, δεν έχω στατιστικές, άσε που πιστεύω ότι πολλές στατιστικές είναι ψεύτικες, φτιαγμένες μόνο και μόνο για να χειραγωγήσουν. Αλλά με το μέσου όρου μυαλό που διαθέτω σκέφτομαι ότι οι συνέπειες του ποτού σε σχέση με του τσιγάρου είναι χειρότερες. Ένας καπνιστής, εκτός από τις βλάβες που δημιουργεί στο δικό του οργανισμό καπνίζοντας, (και τις φωτιές που μπορεί να ανάψει αν είναι _______ και πετάει τα τσιγάρα του στο δρόμο) το πολύ πολύ να ενοχλήσει με τον καπνό του τους διπλανούς του. Αυτά τα φούμαρα ότι οι παθητικοί καπνιστές έχουν τόσο ποσοστό κινδύνου των τάδε και τάδε παθήσεων εγώ δεν τα πιστεύω. Ένας πότης όμως μπορεί να προκαλέσει πολύ χειρότερα πράγματα: Αυτοκινητιστικό δυστύχημα και να τραυματίσει ή να σκοτώσει ανυποψίαστους και αθώους οδηγούς, ούτε παθητικούς πότες ούτε τίποτα. Ενδο-οικογενειακή βία, ως αποτέλεσμα βίαιης συμπεριφοράς που είναι αποτέλεσμα του ποτού όταν φτάνει στη μέθη. Επειδή είναι και νύχτα και βαριέμαι να ψάχνω παραδείγματα θα σταματήσω εδώ.

Και έχουμε από την άλλη ένα κράτος που πλουτίζει και από το εμπόριο καπνών και από το εμπόριο ποτών. Γραμμένους μας έχουν όλους, καπνιστές, παθητικούς καπνιστές, πότες, ανυποψίαστους οδηγούς παύλα μελλοντικά θύματα τροχαίου... Δε συμφωνείς; Μήπως αν μάθαινες ότι από τα 2,70 που έχει το πιο φτηνό πακέτο τσιγάρα τα 2 ευρώ πάνε ως φόρος στην τσέπη των λίγων θα συμφωνούσες; Ή αν μάθαινες ότι από τα 14 ευρώ που έχει ένα μπουκάλι ουίσκι στην αγορά τα δέκα είναι φόροι, θα το ξανασκεφτόσουν; Και άντε, τέτοιοι που είναι τέτοια κάνουν, είναι να εκπλήσσεται κανείς; Όμως όλοι αυτοί οι άνθρωποι που καπνίζουν και που πίνουν, αυτοί θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα. Η ανάγκη για ποτό και για τσιγάρο είναι μια ουσιαστικά πλαστή ανάγκη. Κάποτε δεν την είχες και ήσουν μια χαρά. Για χιλιάδες λόγους, τώρα μπορεί να πίνεις ή να καπνίζεις, αψηφώντας τις απειλές για την υγεία σου. Να σημειώσω εδώ ότι ποτέ δεν έχω ακούσει πραγματείες, έρευνες και στατιστικές μελέτες να παρελαύνουν στα ΜΜΕ για τις βλάβες που προκαλεί το ποτό στον οργανισμό του ανθρώπου. Λες και είναι νερό, κι όσο κι αν πίνεις καλό σου κάνει. Βάζεις λοιπόν μόνος σου τον εαυτό σου σ' αυτή την κατάσταση, σαφώς επηρεασμένος από τις προβολές των ΜΜΕ και τα στερεότυπα που κατακλύζουν την κοινωνία μας, χωρίς να σκέφτεσαι ότι γίνεσαι οικειοθελώς πιόνι στα χέρια αυτών των λίγων που κινούν τα νήματα. Η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη, αλλά μεγάλη βλακεία κι αυτή γιατί για να χρειάζεσαι "θεραπεία" σημαίνει ότι δεν το πρόλαβες και την πάτησες. Η απεξάρτηση δεν είναι ακατόρθωτη. Δύσκολη μπορεί, αλλά αν σκεφτείς ότι σε κάνουν ότι θέλουν, ανεβάζοντας τους φόρους όποτε τους αρέσει γιατί ξέρουν ότι θα συνεχίσεις να πληρώνεις, ίσως το πάρεις απόφαση να αλαφρύνεις λιγάκι και την τσέπη σου, μιας και τα λεφτά είναι λίγα.

Αυτά είχα να πω, αυτά είπα.

Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010

Ανεξιθρησκία

Κάποτε οι χριστιανοί διώκονταν από παντού. Και μετά βγήκε ένα διάταγμα που όριζε ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να πιστεύει αυτό που θέλει. Πολύ ευνοϊκό για τους χριστιανούς αυτό. Ωστόσο, πολλούς αιώνες μετά, δεν νομίζω ότι συμμερίζονται ακόμα την ιδέα της ανεξιθρησκίας. (Μιλάω γενικά, για μία μερίδα ανθρώπων.)
Στο γυμνάσιο είχα ένα συμμαθητή που ήταν μουσουλμάνος. Πολύ καλό παιδί. Το όνομά του ήταν Τουντζάι, που σήμαινε κάτι με φεγγάρι. Πηγαίναμε μαζί ενισχυτική και θυμάμαι ότι για κάποιο διάστημα είχαν νηστεία και δεν έτρωγαν όλη μέρα παρά μετά που θα γυρνούσαν από την ενισχυτική, κατά τις πέντε. Πολλές φορές, ενώ είχε απαλλαγή από το μάθημα των θρησκευτικών, έμενε στην τάξη και συζητούσαμε, μας έλεγε ομοιότητες στη μουσουλμανική θρησκεία με αυτά που μαθαίναμε στη χριστιανική. Έτυχε να το αναφέρω στη μαμά μου, ότι έχω ένα συμμαθητή που είναι μουσουλμάνος, και μου είπε να μην τον κάνω πολύ παρέα, βασικά καθόλου, για να μη με κάνει να αλλάξω πίστη. Τότε πίστευα στο θεό και ήμουν αρκετά ευσεβής, όμως αυτό μου φάνηκε γελοίο. Της απάντησα μάλιστα ότι αντί να με αλλαξοπιστήσει αυτός θα μπορούσα να τον φέρω εγώ στο δρόμο του δικού μας θεού. Βέβαια αυτό δεν καθησύχασε τη μητέρα μου. Ούτε και έγινε τίποτα απ' τα δύο.
Σήμερα δεν πιστεύω σε κανένα θεό. Και το θέμα μου είναι ότι ναι μεν υπάρχει ανεξιθρησκία αλλά πώς αυτή μεταφράζεται στην αντίληψη των ανθρώπων, και δη των χριστιανών, (μιας και δεν έχω παρτίδες με πολλούς άλλους θρησκευόμενους για να δω τις αντιλήψεις τους). Νομίζω ότι κυριαρχεί η ιδέα ότι εάν δεν είσαι χριστιανός, είσαι κακός άνθρωπος. Επιτρέπεται να πιστεύεις σε ό,τι θέλεις αλλά δεν πρόκειται να σου πολυ-μιλάνε αν ξέρουν τις απόψεις σου. Κάποιοι θα σε θεωρήσουν εξώλης και προώλης, γιατί εφόσον δεν πιστεύεις στο θεό, δε θα 'χεις και ηθικές αρχές, πράγμα που είναι λανθασμένο. Εντύπωση μου κάνει το ότι πολλοί χριστιανοί φοβούνται να συζητήσουν με αλλόθρησκους, ώστε να μην επηρεαστούν τα πιστεύω τους. Και σκέφτομαι, τόσο "σίγουροι" είναι για την πίστη τους που δεν μπορούν να κάνουν μια απλή κουβέντα; Πάντως πολλοί απ' αυτούς σίγουρα δε θα σε αντιμετωπίσουν με τον τρόπο που θα σε αντιμετώπιζαν αν ήσουν ομοϊδεάτης τους.

Βέβαια κι εγώ προσωπικά μπορεί να κρίνω και να αποδοκιμάζω κάποιες συμπεριφορές χριστιανών, αλλά η διαφορά είναι ότι εγώ κρίνω τη συμπεριφορά τους κι όχι τις ιδέες τους.

Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010

"Θέλω να γίνω τηλεόραση..."

«Θεέ μου, ἀπόψε σοῦ ζητάω κάτι ποὺ τὸ θέλω πάρα πολύ. Θέλω νὰ μὲ κάνεις τηλεόραση! Θέλω νὰ πάρω τὴ θέση τῆς τηλεόρασης ποὺ εἶναι στὸ σπίτι μου. Νὰ ἔχω τὸ δικό μου χῶρο. Νὰ ἔχω τὴν οἰκογένειά μου γύρω ἀπὸ ἐμένα. Νὰ μὲ παίρνουν στὰ σοβαρὰ ὅταν μιλάω. Θέλω νὰ εἶμαι τὸ κέντρο τῆς προσοχῆς καὶ νὰ μὲ ἀκοῦνε οἱ ἄλλοι χωρὶς διακοπὲς ἢ ἐρωτήσεις. Θέλω νὰ ἔχω τὴν ἴδια φροντίδα ποὺ ἔχει ἡ τηλεόραση ὅταν δὲν λειτουργεῖ. Ὅταν εἶμαι τηλεόραση, θἄχω τὴν παρέα τοῦ πατέρα μου ὅταν ἔρχεται σπίτι ἀπὸ τὴ δουλειά, ἀκόμα κι ἂν εἶναι κουρασμένος. Καὶ θέλω τὴ μαμά μου νὰ μὲ θέλει ὅταν εἶναι λυπημένη καὶ στενοχωρημένη, ἀντί νὰ μὲ ἀγνοεῖ… Θέλω τ΄ ἀδέλφια μου νὰ μαλώνουν γιὰ τὸ ποιὸς θὰ περνάει ὧρες μαζί μου. Θέλω νὰ νοιώθω ὅτι ἡ οἰκογένειά μου ἀφήνει τὰ πάντα στὴν ἄκρη, πότε – πότε, μόνο γιὰ νὰ περάσει λίγο χρόνο μὲ μένα. Καὶ τὸ τελευταῖο, κάνε με ἔτσι ὥστε νὰ τοὺς κάνω ὅλους εὐτυχισμένους καὶ χαρούμενους.
Θεέ μου, δε ζητάω πολλά. Θέλω μόνο νὰ γίνω σὰν μιὰ τηλεόραση!»
Τὴ δασκάλα ποὺ τὴν διάβασε (καθὼς βαθμολογοῦσε) τὴν ἔκανε νὰ κλάψει. Ὁ σύζυγός της ποὺ μόλις εἶχε μπεῖ στὸ σπίτι, τὴ ρώτησε: «τὶ συμβαίνει;» Αὐτὴ ἀπάντησε: «Διάβασε αὐτὴ τὴν ἔκθεση, τὴν ἔχει γράψει ἕνας μαθητής μου». Ὁ σύζυγος εἶπε: «Τὸ καημένο τὸ παιδί. Τὶ ἀδιάφοροι γονεῖς εἶναι αὐτοί!» Τότε αὐτὴ τὸν κοίταξε καὶ εἶπε: «Αὐτὴ ἡ ἔκθεση εἶναι τοῦ γιοῦ μας!..»

Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Συλλογισμοί με υπόκρουση τα τζιτζίκια του μεσημεριού

Η ζωή είναι παιχνίδι. Τα παιχνίδια έχουν κανόνες. Κάποιοι όμως κάνουν ζαβολιές. Κάποιοι φτιάχνουν δικούς τους κανόνες. Και τελικά κάποιοι όντως παίζουν ενώ κάποιοι εμπαίζονται.
Η ζωή είναι παιχνίδι. Τα παιχνίδια συχνά είναι άδικα, λόγω έλλειψης καλού σχεδιασμού ή λόγω του ότι κάποιοι παραβιάζουν τους κανόνες. Πολλοί άνθρωποι νιώθουν ότι η ζωή είναι άδικη. Ότι κάποια πράγματα έχουν παγιωθεί αλλά είναι λάθος. Ότι κάποιοι παίζουν εις βάρος κάποιων άλλων.

Η ζωή τραβάει την ανηφόρα. Οι ανηφόρες είναι δύσκολες, δυσκολότερες από το ίσωμα. Η ζωή είναι δύσκολη, δυσκολότερη απ' ό,τι θα μπορούσε να είναι.

Η ζωή είναι κάτι που έχουν όλοι οι άνθρωποι. Όλοι.Δεν είναι όμως η ίδια για κανέναν απ' αυτούς. Κανέναν.

Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

Where are my wings, mum??

- Where are my wings, mom?
- You don’t have wings, baby.
- Are you sure?
- Positive.
- But I remember having wings.
- Perhaps you dreamed about it, darling.
- I don’t think so… it doesn’t feel like a dream.
- Well, it doesn’t matter. The point is you don’t have wings.
- I feel you’re lying.
- No I’m not.
- Are you sure?
- Yes.
- So… you are saying… I never had wings.
- Exactly.
- What about you? Did you ever have wings?
- No I didn’t.
- You are lying.
- Do you see any wings?
- No.
- There you go.
- Perhaps you don’t remember.
- Perhaps.
- But I remember!
- Remember what?
- That I used to have wings.
- That’s not possible!
- Yes it is, mom.
- How did you…
- I just woke up one day and my memory was back. I don’t remember what happened to them, though. Do you want to tell me?
- The truth?
- Yes.
- I couldn’t hug you.
- Excuse me?
- Your wings…
- What about them?
- They got in the way and I couldn’t hug you.
- And what did you do?
- I cut them.
- You cut them?
- Yes.
- Just like that?
- Yes.
- Didn’t I cry?
- You did.
- But you didn’t care…
- No.
- Because…
- Because your wings got in the way and I couldn’t hug you.
- I see… And they never grew back?
- No. I made sure of that.
- What did you do?
- I burned their roots on your back.
- That must hurt!
- You cried again a little, but it was for your own good.
- My own good?
- Yes.
- And here we are now, both on the ground.
- Yes. Isn’t that nice?
- I don’t know…
- Of course it is, darling! Mothers know better!
- I suppose.
- You’re a good boy. Drink your milk now and then go to bed.
- Ok mom.
- Love you!
- Love you too.


Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

Αερικό

Σε κοιτάω και νοιώθω καλά. Ευχαριστώ.
Σε κρατάω σε μια αγκαλιά και προσπαθώ
να διαβάσω στην κρυμμένη ψυχή σου
όλα αυτά που μου κρύβει η φωνή σου.
Απαντάω αδιάφορα, μα πονώ
κάνω σκέψεις, δακρύζω κι ανυπομονώ
να σε δω να κοιτάζεις εμένα ξανά
μ' ένα χαμόγελο που μέσα μου ανάβει φωτιά.

Σε φαντάζομαι ή υπάρχεις, αλήθεια ζητώ
ψάχνω αποδείξεις πως δεν αγαπούσα το κενό
ένα πουκάμισο αδειανό, όπως μας έλεγε η φιλόλογος
χάθηκε σε μια στιγμή συνειδητοποίησης όλη η πρόοδος.

(Καθώς έγραφα αυτούς τους στίχους ήρθε στο μυαλό μου το παρακάτω τραγούδι.)

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

Νύχτα, με το τετράδιο στα γόνατα και το παράθυρο ανοιχτό

video
Έπεται η φλυαρία της χθεσινής νύχτας... καλύτερα να τη συνοδεύσετε με λίγη μουσική.

Κοιτάζω το χαρτί που απλώνεται κάτω απ' την πένα μου. Οι ευθείες γραμμές χαράζουν την πορεία τους, μια ίσια πορεία σ' έναν κόσμο γεμάτο ανισότητες. Μήπως παραείμαι ευαίσθητη; Δεν έχω κάτι να γράψω. Σπαταλάω το χρόνο μου, το χρόνο σας, μελάνι και χαρτί, προσπαθώντας να γεμίσω το κενό του τετραδίου, ελπίζοντας πως κάποτε θα βρω μια λύση και για το κενό της άγραφης ακόμα ψυχής μου. Νύχτα είναι. Όμως δε νοιώθω μοναξιά. Μια παράταιρη αίσθηση οικειότητας... Οι ήχοι της νύχτας, τα λιγοστά φώτα εδώ κι εκεί, οι άτακτες σκέψεις που διασχίζουν το μυαλό , όπως τ' αεροπλάνα διασχίζουν τον ουράνιο θόλο. Παράταιρη, ναι. Γιατί έχω πολύ καιρό να νιώσω οικειότητα, παρόλο που μένω σ' ένα σπίτι δίπλα σ' ανθρώπους που λέγονται "δικοί μου".

Τρία τσιμπήματα στ' αριστερό μου πόδι απόψε. Να ήταν το ίδιο κουνούπι, που ξαναγύρισε για να μ' εκδικηθεί για κάποιο λόγο που εφηύρε ώστε να μη νοιώσει ενοχές; Ανοησίες. Παρανοϊκές ιστορίες της νύχτας. Φοβήθηκα τα κουνούπια απόψε κι έβαλα λίγο ξίδι σε τρία μπλε καπάκια. Έθεσα τα όριά μου. Δεν ξέρω αν είναι αρκετό, αν καταφέρει να τα κρατήσει μακριά μου. Νομίζω ότι αυτό κάνω γενικότερα, θέτω όρια και περιορίζομαι στο σκοτάδι του μυαλού μου. Κι ίσως ακόμα προσπαθώ, μα με λιγότερη αφοσίωση και πίστη. Χάνεται η αφοσίωση κι η πίστη αν δεν τις τροφοδοτείς. Κι εγώ πια δεν αντέχω να τρέφω κανένανε.

Ένα σκυλί γαβγίζει. Άκουσε το ουρλιαχτό της γάτας κι ανησύχησε. Το απόγευμα έπαιζαν στην ίδια αυλή, τώρα κοιμούνται χώρια. Μια ιστορία μέσα στο κάθε τι. Θέλει προσπάθεια όμως. Ποια ήταν η τελευταία προσπάθεια που έκανα; Να βουτήξω απ' την προβλήτα στη θάλασσα όπως βλέπουμε να κάνουν οι κολυμβητές, με χάρη. Ή να κρατηθώ μακριά απ' τα μπισκότα στο ντουλάπι της μαμάς; Και οι δύο αποτυχημένες. Πόνος από το κεφάλι μέχρι τα πόδια στη μία περίπτωση, πόνος κι ανακάτεμα στο στομάχι μετά από δώδεκα νόστιμα μπισκότα στην άλλη. Παράλογος τρόπος να εορτάζεις που κατέβηκες στα 79 κιλά. Να προσπαθείς να ξαναφτάσεις τα 80.

Είμαι παράλογη; σκέφτομαι συχνά. Δεν ξέρω, ειλικρινά. Μήπως ο κόσμος είναι παράλογος μέσα απ' το πρίσμα της δικιάς μου λογικής; Ίσως. Συμβιβασμός. Μεγάλη λέξη. Ως πράξη δεν τον γνωρίζω και πολύ. Μα θα συμβιβαστώ απόψε. Θ' αφήσω την πένα στο γραφείο και θ' αποθέσω το κεφάλι μου με τα κοντά μαλλιά στο μαξιλάρι. Ελάτε όνειρα να με ταξιδέψετε σε κόσμους ανύπαρκτους, σε γαλαξίες μακρινούς και σε πραγματικότητες απατηλές. Ελάτε.

Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

Καλό καλοκαίρι

Αγαπημένοι μου και πολλοί αναγνώστες... σας εύχομαι ένα υπέροχο και φανταστικό καλοκαίρι, με πολλά πολλά μπάνια στη θάλασσα. Κι απ' τα άλλα δηλαδή αλλά για τη θάλασσα λέω εγώ τώρα. Αν θέλετε να περάσει λίγο η ώρα σας, διαβάστε το παρακάτω κειμενάκι με κάποιους "νόμους" που συναντάμε όλοι στην πραγματικότητά μας. Είναι στα αγγλικά, ελπίζω να ξέρετε.

The Laws of Ultimate Reality

Law of Mechanical Repair
After your hands become coated with grease, your nose will begin to itch and you'll have to pee.

Law of Gravity
Any tool, when dropped, will roll to the least accessible corner.

Law of Probability
The probability of being watched is directly proportional to the stupidity of your act.

Law of Random Numbers
If you dial a wrong number, you never get a busy signal and someone always answers.

Law of the Alibi
If you tell the boss you were late for work because you had a flat tire, the very next morning you will have a flat tire.

Variation Law
If you change lines (or traffic lanes), the one you were in will always move faster than the one you are in now (works every time).

Law of the Bath
When the body is fully immersed in water, the telephone rings.

Law of Close Encounters
The probability of meeting someone you know increases dramatically when you are with someone you don't want to be seen with.

Law of the Result
When you try to prove to someone that a machine won't work, it will.

Law of Biomechanics
The severity of the itch is inversely proportional to the reach.

Law of the Theater
At any event, the people whose seats are furthest from the aisle arrive last.

The Starbucks Law
As soon as you sit down to a cup of hot coffee, your boss will ask you to do something which will last until the coffee is cold.

Murphy's Law of Lockers
If there are only two people in a locker room, they will have adjacent lockers.

Law of Physical Surfaces
The chances of an open-faced jelly sandwich landing face down on a floor covering are directly correlated to the newness and cost of the carpet/rug.

Law of Logical Argument
Anything is possible if you don't know what you are talking about.

Brown's Law of Physical Appearance
If the shoe fits, it's ugly.

Wilson's Law of Commercial Marketing Strategy
As soon as you find a product that you really like, they will stop making it.

Doctors' Law
If you don't feel well, make an appointment to go to the doctor, by the time you get there you'll feel better.
Don't make an appointment and you'll stay sick.


Καλά να περνάτε...

Κυριακή, 6 Ιουνίου 2010

Αύριο στις 10 μεταρρύθμιση της Παιδείας

Όσο θα υπάρχουν φροντιστήρια, το σχολείο θα υποβαθμίζεται. Γιατί δεν καταργούμε την δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση να τελειώνουμε; Ούτως ή άλλως, άχρηστη μας είναι. Το μόνο που κάνει είναι να πληρώνει χιλιάδες καθηγητές που είτε δεν ενδιαφέρονται για τη δουλειά τους είτε χάνουν το χρόνο τους σε τάξεις όπου τα παιδιά τους γράφουν γιατί διαβάζουν για το φροντιστήριο. Ξέρετε πόσα λεφτά θα εξοικονομούσε η χώρα; Πλέον θα δούλευαν οι καλοί καθηγητές, κι όχι εκείνοι που έχουν μέσο, ή που μπήκαν με την αξία τους αλλά δεν τους καίγεται καρφί. Βέβαια είναι και κάποιοι μαθητές που δεν πηγαίνουν φροντιστήριο. Ίσως δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα. Τα φροντιστήρια θα μπορούσαν να δίνουν και καμιά υποτροφία να ανεβάσουν και το όνομά τους. Μ' αυτό τον τρόπο απορροφούνται πολλοί περισσότεροι καθηγητές, γίνεται ουσιαστικό μάθημα χωρίς να διχάζουν το ενδιαφέρον του μαθητή ανάμεσα σε σχολείο και φροντιστήριο, εξοικονομεί χρήματα η βυθισμένη οικονομία της Ελλάδας, και τέλος καλό όλα καλά...

Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Δε μπορείς ή δε θέλεις; Ιδού άλλη μια απορία.

Σας έχουν πει ποτέ τη φράση "Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δε θέλω"; Μικρή την άκουγα συχνά, συνήθως σε κάτι προπονήσεις που σταδιακά αραίωσαν μέχρι που σταμάτησαν τελείως. Αδυνατούσα να καταλάβω τη βάση του επιχειρήματος. "Δεν υπάρχει δε μπορώ. Υπάρχει δε θέλω." Πού ξέρεις εσύ τι υπάρχει και τι δεν υπάρχει; Και δηλαδή, αν δεν ήθελα να είμαι εδώ και να κάνω αυτό που κάνω, τότε γιατί έρχομαι κάθε απόγευμα στο γήπεδο, για να βλέπω τα μούτρα σου; Απλώς, αυτό που ζητάς είναι υπερβολικό και όσο κι αν προσπαθώ, και με βλέπεις να προσπαθώ, δυστυχώς δεν μπορώ να το καταφέρω. Νομίζεις εγώ δε θα ήθελα να είμαι άριστη, να μπορώ να καταφέρω τα ακατόρθωτα, να πιάνω το δίσκο και να τον εκτοξεύω στο διάστημα;
Άντε και παραβλέπουμε την απολυτότητα της φράσης και λέμε ότι θα μπορούσε να είναι ορθή. Γιατί να μην πηγαίνει αντίστροφα; "Δεν υπάρχει δε θέλω, υπάρχει δεν μπορώ". Μια χαρά μου ακούγεται εμένα. Θυμηθείτε όλους εκείνους που κατά καιρούς σας πρήζουν κοκορευόμενοι τι και τι θα μπορούσαν να κάνουν. "Θα μπορούσα κάλλιστα να γίνω μοντέλο, είμαι μια θεά. Αλλά δε θέλω.". "Ο μπαμπάς μου πήγε στο Παρίσι τα Χριστούγεννα. Θα μπορούσα να πάω κι εγώ αν ήθελα αλλά δεν ήθελα." "Πω πω, κοίτα τι χάλια που παίζει αυτή σ' αυτήν την ταινία! Εγώ καλύτερη θα ήμουνα. Τώρα που το λέμε και ηθοποιός θα μπορούσα να γίνω αν ήθελα. Αλλά δε θέλω..."

Τέλος πάντων, το συμπέρασμα είναι: οι ειδικοί λένε ότι όσες φράσεις περιέχουν απόλυτους όρους (βλ. π.χ. δεν υπάρχει) είναι λανθασμένες. Καμένες από χέρι. Καθένας είναι διαφορετικός, καθένας θέλει και μπορεί διαφορετικά πράγματα. Και άντε και δε θέλω να κάνω κάτι και δεν το κάνω και το καταλαβαίνεις ότι δεν είναι πως δεν μπορώ είναι πως δε θέλω και μου πετάς τη φοβερή σου ατάκα... Αλήθεια, τι περιμένεις να γίνει; Αφού μόνος σου το λες ότι δε θέλω να το κάνω, γιατί περιμένεις με μιας να αλλάξω γνώμη;

Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010

Κάποτε πέθαινα για σένα

Κάποτε πέθαινα για σένα
για μια ματιά σου, για μια αγκαλιά σου
ήμουν μισή χωρίς εσένα
ήμουν για σένα το πείραμά σου.
Είπα θα πέθαινα για σένα
αν μ' αγαπούσες και το ζητούσες
ή αν κάτι απειλούσε εσένα
για να μπορούσες εσύ να ζούσες.

Τώρα αν πεθάνω θα 'ναι για μένα
χωρίς κανένα μεσολαβητή
θα βάλω γκάζια, θα κόψω τα φρένα
και θα παριστάνω το νικητή.

Παρασκευή, 12 Μαρτίου 2010

ΕΠ-ικό χιούμορ με κρητική διάθεση...

Αριστερά 'ναι η καρδιά
μα 'γω πονώ στη μέση
γιατί εκειά μου κάθεσαι
σ' αρέσει δε σ' αρέσει... :)

Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2010

Του σκοταδιού το φόρεμα

Του σκοταδιού το φόρεμα
φόρεσε φως μου κι έλα
για να μας έβρει το πρωί
μαζί στην ίδια τρέλα.

Τετάρτη, 10 Μαρτίου 2010

Ξύπνησα μες τον ύπνο μου...

Ξύπνησα μες τον ύπνο μου
κι άκουσα δυο φωνές
η μια μου είπε άκου με και πάψε πια να κλαις*
η απόφαση ήτανε δική σου
να κόψεις ολωνών των τρένων τις γραμμές
τώρα προσπάθα και κοιμήσου
να ξέρεις όμως ότι φταις.
Τα χρόνια είν' αμέτρητα
κι είν' η ζωή φριχτή
συνήθισα να στέκομαι ή να 'μαι καθιστή
μα είναι τα χρόνια ένα αστείο
κι εγώ συνήθισα να κλαίω και στις γιορτές**
και δε μπορώ να πλησιάσω
κανέναν κι είμαι πάντα μόνη- όσο κι αν θες***
δε σε αφήνω
και σε ακούω όταν πίνω να μου λες
να ξέρεις φίλε ότι φταις.
Το παραμύθι τέλειωσε
μα πού είναι η ζωή
αχ να 'ταν η αλήθεια μου γραμμένη στο χαρτί****
τι να την κάνω τη ζωή μου
στο παραμύθι θα τη ρίξω να πνιγεί
να παραμυθιαστεί η ψυχή μου
να με πιστέψει πάλι από την αρχή
όταν θα λέω πως δε φοβάμαι
μα εσύ θα βρίσκεις πάντα τρόπο και θα λες
κατάλαβέ το, εσύ φταις.


* Την άλλη την άκουσα μεν αλλά πολύ αχνά...
** Κυριακές, γιορτές και σχόλες... συν τις καθημερινές.
*** Το ότι δε θες είναι άλλο θέμα, δε θα το ανοίξω τώρα...
**** Μπας και μπορέσω να καταλάβω ποια είναι επιτέλους πια.

Πέμπτη, 4 Μαρτίου 2010

Ήταν ανάγκη να ξυπνήσω;

Σήμερα έβλεπα το πιο υπέροχο όνειρο!...
Στην αρχή έτρεχα μέσα στις εξοχές πάνω σ' ένα καφέ άλογο...Έτρεχα, έτρεχα... Δηλαδή, το άλογο έτρεχε, εγώ απλώς πήγαινα!
Μετά σταματήσαμε σε κάποιο παραθαλάσσιο χωριό που συναντήσαμε, και παρόλο που δεν παρήγγειλα γλυκό από το μαγαζί που έκατσα, μόνο πορτοκαλάδα, πάλι ωραία ήτανε.
Μετά κάποιος μου έφερε κάτι ΞΥΣΤΟ, δυο, τρία δηλαδή... Ε, στο τελευταίο... ναι!!!! νίκησα!!!!
Όχι αστεία... Τρία εκατομμύρια, εξήντα έξι χιλιάδες και κάτι ψιλά (που δεν μπήκα καν στον κόπο να διαβάσω...) Τι χαρά ήταν αυτή...
Ήταν ανάγκη να ξυπνήσω; Δεν μπορούσα να κοιμάμαι άλλες πέντε- έξι ώρες και να ονειρεύομαι μαζί με τα τρία εκατομμύρια και τις εξήντα έξι χιλιάδες του ξυστού;
Αλλά βέβαια και να συνέχιζα να κοιμάμαι δεν ξέρω κατά πόσο θα ήταν ευχάριστο το όνειρο... Γιατί πριν ξυπνήσω, έδειξα μέσα στην καλή χαρά το ξυστό στη μαμά μου, κι εκείνη άρχισε να μου λέει να μην περιμένω να μου δώσουν τα λεφτά, και ότι καλά, δεν είχα ακούσει την ιστορία με ένα ξυστό που είχε βγει και την είχανε πατήσει άνθρωποι και άνθρωποι...
Αρνούμενη φυσικά να δεχτώ την καταστροφή του ονείρου μου ακόμα πριν καλά καλά το δω, ξύπνησα... Και δεν ξύπνησα κανονικά. Ξύπνησα χτυπώντας τις γροθιές μου στο κρεβάτι, φωνάζοντας "γιατί, ρε μαμά;;;..." και κλαίγοντας που ούτε ένα όνειρο της προκοπής δε μπορώ πια να δω, χωρίς να 'ρθει κάποιος και να μου το κάνει θρύψαλα...

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010

Καθημερινοί ήρωες


Δεν ασχολούμαι με το καλλιτεχνικό πατινάζ, άσε που δεν ήξερα ότι υπάρχουν Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες (!) ωστόσο αυτή η κοπέλα με συγκίνησε. Το όνομά της είναι Joannie Rochette, είναι από τον Καναδά και κάνει καλλιτεχνικό πατινάζ. Φέτος τον Ιανουάριο ήρθε πέμπτη στην παγκόσμια κατάταξη, αλλά άλλο είναι εκείνο για το οποίο την παραδέχομαι. Οι φετινοί Χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες πραγματοποιούνται στο Βανκούβερ του Καναδά, στην πατρίδα της αθλήτριας. Σίγουρα θα τους περίμενε με ανυπομονησία μαζί με τη μητέρα της, η οποία τη συνόδευε σε όλα τα αθλητικά γεγονότα από όταν ξεκίνησε να ασχολείται με το καλλιτεχνικό πατινάζ. Μαζί προετοιμάζονταν και για αυτούς τους αγώνες. Όμως η τραγωδία τους χτύπησε την πόρτα. Η μητέρα της, ενώ βρισκόταν στο Βανκούβερ περιμένοντας να παρακολουθήσει την κόρη της να αγωνίζεται, πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 55 ετών, την Κυριακή. Φανταστείτε με τη καρδιά θα πήγε ο πατέρας της Joannie να της πει τέτοια νέα. Κι όμως, η Joannie Rochette, δηλώνει ότι θα αγωνιστεί. Κι όχι μόνο αυτό αλλά χθες το βράδυ είχε μια εξαιρετική παρουσία, που αν κάποιος δεν γνώριζε τι περνούσε δε θα μπορούσε να το καταλάβει από το πρόγραμμά της, το οποίο της εξασφάλισε βαθμολογία 71.36(ατομικό ρεκόρ).
Νομίζω ότι αυτή η κοπέλα αξίζει συγχαρητήρια. Όχι μόνο δεν παράτησε αυτό που η μητέρα της έχτιζε μαζί της τόσα χρόνια, αλλά αγωνίστηκε και έκανε όλη τη χώρα της να δακρύσει περήφανα μπροστά στο κουράγιο της. Της εύχομαι να πάρει το χρυσό αν και μόνο το ότι συμμετείχε παρά τον απρόσμενο θάνατο της μητέρας της αξίζει περισσότερο...

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2010

Έφαγες νωρίς...

Έφαγες νωρίς, ούτε που πρόλαβα ν' αγγίξω
έφαγες νωρίς, δεν ξέρω πια τι να σου πω
λόγια μυστικά, μια δίαιτα να σου χαρίσω
λόγια μαγικά, να χάσεις και κάνα κιλό.

Έφαγες αργά, κομματιασμένες υποσχέσεις
δύο το πρωί, χειρονομίες βιαστικές
άνοιξες σιγά την πόρτα μήπως με πονέσεις
βρήκες τελικά δυο τρεις κεφτέδες από χθες.

Ποιος γκρινιάζει; Ποιος τελειώνει το φαΐ;
Αχ, δίαιτά μου ιερή......

Έφαγες νωρίς και όλα τ' άφησες στη μέση
ό,τι και να πω ακροβασία στο κενό
τόσο φαγητό σε ποιο στομάχι να χωρέσει
τίποτα δεν τρως που να σου βγαίνει σε καλό.

Ποιος γκρινιάζει; Ποιος τελειώνει το φαί;
Κάτι πρέπει να συμβεί....

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2010

Μεταμφιεσμένη ευκαιρία

Σ' ένα βιβλίο του Π.Βενέτη διάβασα κάποτε ότι "ο λόγος που μερικοί δεν αναγνωρίζουν την ευκαιρία είναι γιατί συχνά έρχεται μεταμφιεσμένη σε σκληρή δουλειά". Φαίνεται σωστό, ρεαλιστικό. Ίσως να μην αναγνωρίζουμε μια ευκαιρία γιατί δε μοιάζει με ευκαιρία, αλλά κατά βάθος είναι. Και για να φτάσεις σ' αυτό το βάθος θα πρέπει να περάσεις από όλη αυτή τη σκληρή δουλειά που αναφέρθηκε. Αλλά για να το κάνεις αυτό ενώ δεν είναι εμφανές ότι πρόκειται για ευκαιρία, θα πρέπει να το έχεις υποψιαστεί. Διαφορετικά, αν δεν υποψιάζεσαι ότι πρόκειται για ευκαιρία καλά μεταμφιεσμένη, γιατί να βάλεις τον εαυτό σου σ' αυτό το βάσανο; Ελπίζεις λοιπόν ξεκινώντας τη σκληρή δουλειά ότι, σαν λουλούδι, ένα ένα τα πέταλα θα ανοίξουν και θα αναδυθεί η ευκαιρία που περίμενες, γυμνή πλέον για να την καταλάβεις. Αν αυτό γίνει σε ένα νορμάλ χρονικό διάστημα (βλ. όσο δηλαδή μπορείς να περιμένεις χωρίς να χάνεις την ελπίδα σου ότι αυτό που κάνεις πρόκειται για μία φοβερή ευκαιρία, που απλά αργεί να αποδώσει τους καρπούς της) τότε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Μπορείς να συγχαρείς τον εαυτό σου που κατάλαβες ποια ήταν η σωστή απόφαση και χωρίς καθυστερήσεις να απολαύσεις τη μοναδική ευκαιρία που μόλις ξεσκέπασες. Αν όμως η ευκαιρία αργεί να σου φανερωθεί και ο χρόνος περνάει μόνο με τη σκληρή δουλειά και σιγά σιγά απορείς πού στο καλό είναι η ευκαιρία που περίμενες και γιατί δεν έρχεται αφού εσύ έκανες αυτό που έπρεπε, τότε τι γίνεται; Δύο περιπτώσεις υπάρχουν. Πρώτη περίπτωση: μετά από όλο τον ντόρο που γίνεται γύρω από τη θετική σκέψη, αποφασίζεις να κρατήσεις κι εσύ θετική στάση και αισιόδοξος συνεχίζεις να προσπαθείς, να δουλεύεις σκληρά και να περιμένεις να ανταμειφθείς για την αξιέπαινη προσπάθειά σου. Και είτε πρόκειται όντως για ευκαιρία, η οποία σύντομα συνειδητοποιεί ότι το καρναβάλι πέρασε και είναι εκτός εποχής, οπότε ξεμασκαρεύεται, είτε δεν πρόκειται όντως για ευκαιρία ούτε για κάποια μεταμφίεση οπότε είναι σειρά σου να συνειδητοποιήσεις ότι άδικα δούλευες σαν το κορόιδο κι ότι πάλι πήρες λάθος απόφαση.Δεύτερη περίπτωση: απελπίζεσαι και τα βροντάς όλα στον αέρα, πάει χαμένη κι η σκληρή δουλειά που έκανες αφού τελικά καμία ευκαιρία δεν ήταν κρυμμένη πίσω της(μέχρι στιγμής). Και είτε πράγματι ο καιρός περνάει και η θεωρία σου επιβεβαιώνεται, καλά έκανες και σταμάτησες να προσπαθείς, μπορεί στην αρχή να πήρες μια λανθασμένη απόφαση αλλά μετά το ξανασκέφτηκες και επανόρθωσες, είτε περνάει κάμποσος καιρός, η ευκαιρία βγάζει τη στολή της κι εσύ τη βλέπεις από μακριά και καταριέσαι τη μοίρα σου, που μια φορά πήρες μια σωστή απόφαση και στο τέλος τα θαλάσσωσες.

Τελικά η ζωή είναι ένα ρίσκο. Αν είσαι μαθηματικός τύπος και ξέρεις απ' αυτά, μπορείς πριν πάρεις την κάθε σου απόφαση να μετράς τις πιθανότητες και δεν ξέρω και 'γω τι άλλο, ίσως να βρίσκεις λογάριθμους και εξισώσεις που επαληθεύουν την ορθότητα της απόφασής σου. Χωρίς να είναι πάλι δεσμευτικό ότι πήρες τη σωστή απόφαση. Η ζωή σου επηρεάζεται από κάθε άλλη ζωή σ' αυτόν τον πλανήτη, οπότε αποκλείεται να καταφέρεις να μετρήσεις κάθε πιθανό σενάριο πριν πάρεις μια απόφαση. Αν πάλι το μόνο που ξέρεις από μαθηματικά είναι η προπαίδεια, κι αυτή μόνο ανακατωτά, τότε το μετράς αλλιώς. Ψάχνεις συλλογισμούς που καταλήγουν στο σωστό ή στο επιθυμητό συμπέρασμα και έτσι παίρνεις την απόφαση που πρέπει να πάρεις. Βέβαια υπάρχει και η πιθανότητα ο συλλογισμός σου να μην είναι έγκυρος, δεν πρόσεχες και πολύ όταν τα κάνατε αυτά στην έκθεση, και είτε οι προκείμενες να οδηγούν σε κάποιο άλλο συμπέρασμα το οποίο δε σε βολεύει, είτε η μία προκείμενη να είναι εντελώς άκυρη οπότε ο συλλογισμός σου φτάνει σε αδιέξοδο. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση να μη χρησιμοποιείς ούτε εξισώσεις ούτε συλλογισμούς. Υπάρχει η περίπτωση να πέφτεις με τα μούτρα σε ό,τι με μια γρήγορη ματιά σου φαίνεται αξιόλογο. Ή υπάρχει η περίπτωση να ακολουθείς την οδό που μοιάζει πιο ασφαλής, χωρίς κακοτράχαλα και απρόβλεπτες στροφές. Μπορεί να διαλέγεις αυτό που φαίνεται πιο ριψοκίνδυνο, σου αρέσουν οι εντάσεις στη ζωή και τα δράματα. Ή μπορεί να βρίσκεις ένα δεκάρικο και να ρίχνεις τη ζωή σου κορώνα γράμματα. Δεν ξέρω τι μοιάζει πιο σωστό ή πιο απ' όλα αυτά έχει πιο εγγυημένο αποτέλεσμα. Όμως με κάποιο τρόπο πρέπει να αποφασίσω. Ο χρόνος είναι χρήμα. Κι εγώ είμαι γνωστή φραγκοφονιάς. Πόσα χρήματα θ' αφήσω να πάνε χαμένα;

Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010

Άλλη χρονιά,ίδια μυαλά...

Η χρονιά άλλαξε χωρίς να το νιώσω. Και χωρίς να το καταλάβω έθεσα από νωρίς την απόφασή μου για τη νέα χρονιά: Να κοιμάμαι μ' ένα χαμόγελο και να ξυπνάω μ' ένα χαμόγελο. Έχουν περάσει μόνο δέκα μέρες από τότε και όμως δε μπορώ να πω ότι το κατάφερα.
Χθες σκέφτηκα να σταματήσω τις αναρτήσεις στο blog-άριθμο, ό,τι έγραψα έγραψα. Να το αφήσω πίσω μου ως κάτι που ήρθε η ώρα να τελειώσει. Σε γενικές γραμμές δεν κάνω και τις πιο ευχάριστες αναρτήσεις, οπότε σκέφτηκα ότι θα ήταν καλύτερα για μένα και από άποψη ηθικού. Αυτή η απόφαση ήρθε μετά από μια άλλη μεγαλύτερης σημασίας. Μετά από σχεδόν δυο μήνες εσωτερικών αναζητήσεων και εξωτερικών οδυρμών, σκέφτηκα κάτι που ναι μεν έμοιαζε ξαφνικό και ίσως παράλογο αλλά τουλάχιστον είναι εφαρμόσιμο(μέσα στο δικό μου μυαλό τουλάχιστον) και στη σκέψη του κάπως χαίρομαι. Αλλαγή πορείας. Θα έλεγα καριέρας αλλά δεν έμεινα τόσο καιρό σε κάποιο τομέα για να μπορώ να πω ότι είχα καριέρα. Με το ζόρι άντεξα τρεις μήνες.
Πήρα λοιπόν την απόφαση να σταματήσω αυτό που έκανα μέχρι τώρα και να ξεκινήσω κάτι άλλο. Και αφού θα άφηνα τα παλιά πίσω μου, σκέφτηκα να αφήσω πίσω και τη μελαγχολία αυτού του ιστολογίου. Σύντομα όμως θα αναιρούσα αυτήν τη δεύτερη απόφαση...
Μπαίνοντας στο
ιστολόγιο της Δέσποινας σήμερα διάβασα την τελευταία της ανάρτηση "And the Oscar goes to...". Ξαφνιασμένη είδα ότι ήταν και ο blog-άριθμος υποψήφιος για "όσκαρ" και μάλλον ένας από τους νικητές. Βέβαια όπως ξεκαθάρισε η συγγραφέας του ΠΡΑΣΣΕΙΝ ΑΝ-ΑΛΟΓΑ προς αποφυγή κάθε είδους παρεξηγήσεων τα κριτήρια της απονομής ήταν "συμφέρον, γνωριμίες, συμπάθειες - αντιπάθειες, προσωπικό γούστο" και πάει λέγοντας.
Μετά από μια τέτοια συγκίνηση λοιπόν σαν τη σημερινή (βλ. το όσκαρ) δεν νομίζω ότι θα ήταν σωστό να εγκαταλείψω το ιστολόγιο στη μοίρα του. Θα μπορούσα όμως να το συνεχίσω δίνοντάς του μια πιο χαρούμενη νότα. Ξέρω βέβαια ότι είμαι λίγο παράφωνη, αλλά ίσως να το προσπαθήσω.
Ημερομηνία ή θέμα της επόμενης ανάρτησης αγνοείται αλλά σας ευχαριστώ που φτάσατε μέχρι εδώ.
Καλή προσπάθεια στην πραγμάτωση των αποφάσεων σας για τη νέα χρονιά...