Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009

Πιστή εξίσωση

Έπαψα να πιστεύω σε μια ανώτερη δύναμη που κυβερνάει τον κόσμο ή σε έναν ανώτερο σκοπό στη ζωή που έγκειται στη σωτηρία της ψυχής μετά θάνατο κι έτσι απέμεινα μόνη μου κι απόγινα έρμαιο των σκέψεών μου. Και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να βάλει φρένο στις σκέψεις μου. Δεν πιστεύω σε τίποτα, δεν έχω ιδανικά, δεν έχω αξίες…
Θέλω να βρω το νόημα στη ζωή, σ’ αυτή τη ζωή, όχι σε μεταθανάτιες προεκτάσεις της. Δεν πιστεύω στη μετά θάνατον ζωή εξάλλου. Το νόημα σ’ αυτή τη ζωή θα μπορούσε να είναι η οικογένεια, αλλά ποτέ δε με συγκίνησε ιδιαίτερα ώστε να το βάλω ανάμεσα στις προτεραιότητές μου, πόσο μάλλον να το κάνω σκοπό της ζωής μου. Ίσως η αγάπη γενικότερα, όχι στα πλαίσια μιας οικογένειας, να μου ταίριαζε καλύτερα ως νόημα της ζωής. Όμως η άρνησή μου για κοινωνικότητα και κοινωνική αλληλεπίδραση είναι ένα πρόβλημα. Ίσως τα λεφτά, ναι, θα μπορούσα να βρω στα λεφτά το νόημα της ζωής μου. Όμως όχι, ούτε αυτό είναι αρκετά καλό. Με την απουσία ενός ανώτερου προορισμού και την πίστη ότι όταν πεθάνεις η ζωή σου τελειώνει, η συνείδησή σου νεκρώνεται και το σώμα αραχνιάζει, τίποτα δε φαίνεται αρκετά αξιόλογο ώστε να βάλεις τον εαυτό σου στο παιχνίδι της ζωής. Ή να κρατήσεις τον εαυτό σου σ’ αυτό το παιχνίδι…

1 σχόλιο:

  1. μπορείς να βρεις νόημα στο να μαζεύεις λεφτά για να τα δίνεις σε άνεργες φιλολόγους που έκαναν εφτά χρόνια να πάρουν πτυχίο και το όνομά τους αρχίζει από Δέσπ και τελειώνει σε οινα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή