Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Ακροστοιχίδα

Ακούω
λόγια που μου 'πες χωρίς να εννοείς
Βλέπω αισθήματα που έδωσες χωρίς να θέλεις
Γυρνάω την πλάτη να στηριχτώ
μα ο τοίχος πέφτει
Δεν είσαι εσύ
άλλαξες εαυτό και στάση απέναντί μου
Έκανα ευχή
μα το αστέρι μου δεν ήρθε
Ζητώ να μάθω τον εαυτό μου κι εσένα
Ήθελα να σε δω
μα θαμπώθηκα
Θυμάμαι τα παλιά
και πονάω
Ίχνη από θραύσματα
μιας σχέσης αγάπης
Κέντρο του κόσμου
η καρδιά μου μ' εσένα
Λάθος
ζωή κι επιλογή κι αισθήματα
Μένω ακίνητη
αγώνας δρόμου πώς μου φαίνονται δυο βήματα
Νεκρό το σώμα, η ψυχή
νεκρά τα αισθήματα
Ξένος μου φαίνεται
πως είσαι τώρα
Όνειρο μόνο υπάρχει
πως μ' αγάπησες
Παλιές αγάπες
όμως δε θυμάμαι
Ρόδα η θύμηση, κυλάει
και στο νου φέρνει άλλα
Στεναγμούς που 'χες βγάλει
στην αρχή του έρωτά σου
Τρελούς χτύπους
καρδιάς που αγαπά
Ύφος ονειροπόλο
κι απλανές
Φωνές
εκπλήξεως κι ενθυσιασμού
Χαρές
και γέλια ασυγκράτητα, ανεξήγητα
Ψέματα και στάχτη
στα μάτια των άλλων...
Ώρα να σβήσουν τα όνειρα
και στην αβάσταχτη δίχως σου
ζωή να επιστρέψω. 12/03/08

1 σχόλιο:

  1. δε φαίνεται η ακροστοιχίδα βρε Ερωφίλη μου!Μορφοποίησέ το λίγο καλύτερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή