Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

Δεν είναι κόσμος για ποιήματα αυτός...

Μένω στον κόσμο μόνη μου, σ’ ένα πλανήτη γεμάτο κόσμο
κι είναι παντού γύρω μου πόλεμος, κλονίζομαι, χάνω το φως μου
Οι ώρες γρήγορα κυλάνε κι άλλοτε -σαύρες - τα πόδια σέρνουν
Πότε χαμογελούν – φίλοι πιστοί – πότε αδιαφορούν, την πλάτη γέρνουν
Σαν να ‘μαι αόρατη, δε μου γελάνε, δε μου μιλάνε, δε χαιρετούν
κι ίσως οι άνθρωποι χαμογελάνε όταν βαθιά μέσα πονούν
Όταν το χέρι τους σου δίνουν, δε σε στηρίζουν, δε συμπονούν
Όταν βαδίζουν πλάι ή μπροστά σου, δε σ’ οδηγούνε, δε βοηθούν
Ό, τι κι αν λένε είναι ψέμα, σαν από μόνοι τους δημιουργούν
χιλιάδες μάσκες και προσωπεία, σαν παραμύθια σου τα πουλούν
Ο κόσμος γύρω γέμισε φως, ψεύτικο φως
φως που αντανακλάται
δεν είναι κόσμος για ποιήματα αυτός
είναι ένας κόσμος για να τον ξεχνάτε... 21/04/07

2 σχόλια:

  1. Τα ποιήματα, η μουσική, η τέχνη γενικά υπάρχουν για να ομορφαίνουμε την ζωή μας, ίσως και μερικών άλλων,μέσα σε έναν κόσμο που μας πληγώνει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. μου θύμισε του Σαχτούρη το "δεν έχω γράψει ποιήματα,μόνο σταυρούς σε μνήματα καρφώνω"

    ΑπάντησηΔιαγραφή