Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009

Ομοιοτέλευτο

Είν' η αγάπη μου σαν ένα δάκρυ που όλο κυλάει
και χάνεται
Μοιάζει η ψυχή μου σαν άστρο κι η ευχή μου ποτέ μα ποτέ
δε θα πιάνεται
Είν' ο αγώνας που τρέχω ένας δρόμος κι αντέχω ποτέ
να μη φτάνω
Όμως φοβάμαι που δε σε θυμάμαι και νιώθω τα πάντα
πως χάνω
Όλο παλεύω, ποτέ μου δε φεύγω μα τίποτα πάντα
δε γίνεται
Λόγια του αέρα μου λες κάθε μέρα, νερό η ζωή μας
δεν πίνεται
Φεύγει η ζωή, δε θα πάρει μαζί όσα λάθη ως τώρα
μας φόρτωσε
Ενθύμιο αφήνει στου χρόνου τη δίνη κάθε όρκο σ' εμάς
που τον πρόδωσε 04/11/07

1 σχόλιο:

  1. χαίρομαι που είμαι η πρώτη που προσπάθησε να λύσει αυτή την εξίσωση,αλλά είναι άλυτη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή