Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

Παραδοξη αλήθεια

Είναι δυνατό να κρυώνουν τα χέρια
και να ιδρώνει το σώμα;
Είναι δυνατό να τρέμει η καρδιά
και το μυαλό να μη νοιάζεται;
Σύμπτωση,
να συμπέσουν τα δυο μέρη του εαυτού μου
να μονοιάσουν το μυαλό με την καρδιά μου
να μη διχάζεται το σώμα κι η ψυχή.
Μα είναι πράγμα μεγάλο και δύσκολο
και τα μεγάλα πράγματα θέλουν κότσια.
Κότσια να αψηφήσεις τους γύρω σου
που αποτελούν το χειρότερο εμπόδιο
και το μεγαλύτερο αποκαρδιωτή σου.
Κότσια να κοιτάξεις μέσα σου
και με ευθύτητα να δεχτείς τον εαυτό σου.
Κότσια να συμβιώσεις με τον εαυτό σου
ώστε να καταφέρεις κάποτε
να αποδεχτείς τους άλλους, αν αξίζει.
Ή να στραφείς αλλού
και να αναζητήσεις για παρέα σου ανθρώπους.
Έχεις τα κότσια, μα τα χάνεις.
Έχεις παρέα, μα τη διώχνεις.
Βρίσκεις τον εαυτό σου, δε σ’ αρέσει.
Αρκείσαι σε εμπόδια κι αποκαρδιωτές.
Έτσι σε θέλουν, έτσι γίνεσαι. 17/03/08

2 σχόλια:

  1. το διάβασα τελικά και θεωρώ ότι είναι από τα καλύτερα που έχεις γράψει και μάλιστα πολύ ανώτερο σε επίπεδο από τα άλλα.Με εξαίρεση τους 4 στίχους πριν από τον τελευταίο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χωρίς τους 4 προτελευταίους στίχους, δεν έχει νόημα ο τελευταίος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή