Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2009

Ψεύτικες σκέψεις

Δεν είμαι σίγουρη τι βλέπω, τι ακούω
κι αν ό,τι βλέπω σίγουρο δεν είναι
πώς να πιστέψω τη φωνή που λέει "μείνε!"
Βαρέθηκα. Μέρα τη μέρα πιο πολύ βαριέμαι
μ' ό,τι ασχοληθώ, ό, τι κι αν κάνω
ούτε την πιο μικρή επιθυμία μου δε φτάνω.
Θα 'θελα κάπου να 'μαι μόνη μου
χωρίς υποχρεώσεις και δουλειές
δίπλα μου - "σ'αγαπώ"- να 'σαι και να μου λες.
Να 'χω δικαίωμα ν' ακούσω τη σιωπή μου
μόνη να μείνω και μαζί της να μονιάσω
κι ας μου στοιχίσει αυτό, κι άσε όλα να τα χάσω.
Να 'χω δικαίωμα τα πάντα να τα κάνω
κι ας προτιμώ να χάνω χρόνο μ' ένα τίποτα
να παίρνω εκδίκηση για όλα τα περασμένα.
Και μ' ένα στόμα, μια φωνή το μέσα μου ν' αδειάζω
να τρέχω, μόνη μου, τρελή, μονάχα να ουρλιάζω
- δε θα με ξαναδείς ποτέ- τη ρότα μου ν' αλλάζω.
Τίποτα αληθινό στον κόσμο τούτο, τίποτα ανόθευτο
ψέματα όλα, ψέματα κι οι σκέψεις
είτε εσύ θες, είτε όχι να πιστέψεις.

1 σχόλιο:

  1. πολύ ωραίο αν και πεσσιμιστικό.Το κακό είναι ότι δυστυχώς είναι αληθινό "κι η ποίησης είναι το καταφύγιο που φθονούμε" αλλά δεν υπάρχει άλλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή