Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Doubt

I see the darkness taking the place of day
and stars shining all over the sky
So I realise that autumn is coming
and day to day summer is behind.
I see the sun unable to warm
and I recall the sun that harmed
so many people within an hour.
I know before I see it
that the clouds which chase each other
are going to hide the sun- their big brother.
I know it's a fairytale
that sun goes to bed at nights
or that it's chasing or searching for its tail.
I know the moon is not a huge firefly
it's just a planet stealing sun's light.
I have learnt that for the rise and falling of sea waters
the moon is the suspect.
I know a lot, but I still cannot understand
why do people prefer pollution instead of nature
why do people prefer hotels and cars instead of trees
why do people prefer enemies instead of friends.
Isn't anyone supposed to give an answer
to my only doubt?

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2009

Μαρτύριο

Είν' η ζωή μου όλη ένα μαρτύριο
στα μονοπάτια της ανάμνησης γυρνάω
και κυνηγάω της αγάπης μου τη χίμαιρα
φιλιά εφήμερα θυμάμαι και πονάω
Λέω πως για μένα πια δεν είναι λυτρωμός
μέσα στη λήθη του μυαλού μου να ησυχάσω
καταδικάστηκα να ζήσω στο εξής
στην εμμονή μου και ποτέ να μην ξεχάσω
Πέφτουν κουρτίνες, φεύγει κάθε φως
έρημη κάθομαι στου σκότους την ψυχή μου
και τη μορφή μου αλλοιώνει ο σπαραγμός
τρέχουν τα δάκρυα σαν ποτάμι στο κορμί μου
27 Νοε 2007

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

Ε.Π.

Η Δ. έχει ένα μπλογκ και κάνει αναρτήσεις για οτιδήποτε της αρέσει ή δεν της αρέσει.
Η Δ. είναι το μαύρο πρόβατο στην αγέλη μας, σύμφωνα με πολλά πρόβατα, και το ξέρει αλλά δεν τη νοιάζει. (Και καλά κάνει.)
Η Δ. έχει καλύτερο γούστο σε ρούχα, παπούτσια και λοιπά από μένα και ξέρει να κυκλοφορεί σαν άνθρωπος στην κοινωνία.
Η Δ. μου κάνει κήρυγμα να πηγαίνω στη σχολή μου ενώ ξέρουμε πολύ καλά πόσο παρακολουθούσε κι αυτή όταν ήταν στη θέση μου.
Η Δ. νομίζει ότι έχει μείνει 9 χρόνων (ή 16, ανάλογα με την περίσταση) και το βλέπει ως κάτι αρνητικό ενώ ίσως να μην είναι τόσο.
Η Δ. ξέρει να κάνει ψώνια καταναλώνοντας τα λιγότερα δυνατά χρήματα. Κάποιες φορές βέβαια, μετανιώνει γι’ αυτά που αγόρασε ή λέει ότι ήταν ακριβά, και μετά δεν της αρέσουν κιόλας και κάθεται και κλαίει τα λεφτά που έδωσε… Και μετά η Δ. λέει ότι εγώ είμαι φραγκοφονιάς και καρμιροτσιγγούνης…
Στη Δ. αρέσει να συμφωνούμε κι όταν καμιά φορά έχουμε διαφορετική άποψη νομίζει ότι έχω αλλάξει στρατόπεδο και ότι δεν την καταλαβαίνω.
Η Δ. καπνίζει, πότε πολύ πότε λίγο, γεμίζοντας τα πνευμόνια της μαύρους καπνούς, αλλά πάντα κάθομαι δίπλα της (ή απέναντί της) χωρίς να μ’ ενοχλεί που σύμφωνα με ηλίθιες έρευνες η ζωή μου λιγοστεύει κάθε λεπτό που εισπνέω τον καπνό της.
Η Δ. είχε κάποτε τις μαύρες της και ξέρει πώς είναι, αλλά δεν ξέρει τι να κάνει για να με βοηθήσει όταν βρίσκομαι σε μια τέτοια κατάσταση.
Η Δ. κι εγώ έχουμε αρκετό χιούμορ και μέχρι τώρα νόμιζα ότι μοιραζόμασταν την ίδια αίσθηση του χιούμορ…
Η Δ. όταν καμιά φορά βρίσει μου ζητάει συγγνώμη γιατί ξέρει ότι δε μου αρέσει.
Η Δ. είναι πολύ καλή στα μαθηματικά και αν δεν ήταν αυτή δε θα είχα καταφέρει να μάθω τίποτα από όλα αυτά που κατά καιρούς μου έχει μάθει (αφού οι καθηγητές μου ήταν άχρηστοι…)
Η Δ. ξέρει και πολύ καλά αρχαία κι ας μην το πιστεύει και πριν πάω στην Α’ γυμνασίου με είχε ξεσκίσει στο να κλίνω ουσιαστικά α’ και β’ κλίσης.
Η Δ. δεν μπορεί να κάνει ούτε μία καλή πάσα στο βόλεϊ αλλά όπως της έχω ξαναπεί έχει άλλο χάρισμα: με τις κινήσεις της με κάνει να γελάω μέχρι δακρύων…
Η Δ. ώρες ώρες με νευριάζει γιατί λέει τα ίδια και τα ίδια και το χιούμορ της γίνεται κάπως αισχρό.
Η Δ. κι εγώ μιλάμε κάθε μέρα στο κινητό μέχρι να πονέσει το κεφάλι μας.
Η Δ. πολλές φορές μου μιλάει στο τηλέφωνο κι εγώ αφαιρούμαι και σκέφτομαι άλλ’ αντ’ άλλων… αλλά όταν το συνειδητοποιώ κάνω ότι έχω καταλάβει πλήρως τι μου λέει.
Η Δ. νομίζει ότι μόλις βρω κάποιαν άλλη φίλη θα την αφήσω στη μοίρα της και δε θα με νοιάζει αν ζει ή αν πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα.
Η Δ. κι εγώ έχουμε μαλώσει πολλές φορές για λόγους που έδειχναν σημαντικοί αλλά μετά που τους σκεφτόμασταν ξανά ήταν ανόητοι.
Η Δ. δε θα με εγκαταλείψει ποτέ ό,τι βλακεία κι αν κάνω και πάντα θα προσπαθεί να με αποτρέψει απ’ το να κάνω τα ίδια λάθη με εκείνη.
Η Δ. έτυχε να είναι αδερφή μου.
Η Δ. διάλεξα να είναι η καλύτερη μου φίλη.

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2009

Δεν είναι κόσμος για ποιήματα αυτός...

Μένω στον κόσμο μόνη μου, σ’ ένα πλανήτη γεμάτο κόσμο
κι είναι παντού γύρω μου πόλεμος, κλονίζομαι, χάνω το φως μου
Οι ώρες γρήγορα κυλάνε κι άλλοτε -σαύρες - τα πόδια σέρνουν
Πότε χαμογελούν – φίλοι πιστοί – πότε αδιαφορούν, την πλάτη γέρνουν
Σαν να ‘μαι αόρατη, δε μου γελάνε, δε μου μιλάνε, δε χαιρετούν
κι ίσως οι άνθρωποι χαμογελάνε όταν βαθιά μέσα πονούν
Όταν το χέρι τους σου δίνουν, δε σε στηρίζουν, δε συμπονούν
Όταν βαδίζουν πλάι ή μπροστά σου, δε σ’ οδηγούνε, δε βοηθούν
Ό, τι κι αν λένε είναι ψέμα, σαν από μόνοι τους δημιουργούν
χιλιάδες μάσκες και προσωπεία, σαν παραμύθια σου τα πουλούν
Ο κόσμος γύρω γέμισε φως, ψεύτικο φως
φως που αντανακλάται
δεν είναι κόσμος για ποιήματα αυτός
είναι ένας κόσμος για να τον ξεχνάτε... 21/04/07

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

Ευτυχία: μια άλυτη εξίσωση...

Με αφορμή ένα παιχνίδι, στο γνωστό σε όλους μας facebook, όπου έχεις μια έκταση και την καλλιεργείς, φυτεύεις δέντρα και μαζεύεις τους καρπούς τους, αγοράζεις ζώα και πουλάς τα αγαθά που παράγουν, άρχισα να σκέφτομαι μήπως αυτού του είδους η ζωή θα μπορούσε να είναι κατάλληλη για μένα. Ξεκίνησα λοιπόν τους υπολογισμούς για να δω αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό, αλλά κατέληξα πως μάλλον δεν γίνεται να ζήσεις, να συντηρηθείς, πηγαίνοντας στο χωριό σου, καλλιεργώντας τα χωράφια σου και αρμέγοντας τις κατσίκες σου.

Ωστόσο, ξεκίνησα τη συζήτηση με τη μητέρα μου, η οποία πάλι μου είπε ότι δε βρίσκω το νόημα της ζωής γιατί έχω βγει απ’ το σωστό δρόμο (το δρόμο του Θεού). Επειδή όμως μάλλον καταλαβαίνει ότι είναι απίθανο να πιστέψω στο Θεό (ή ίσως επειδή πιστεύει ότι μπορεί να με πείσει για την ορθότητα της πίστης της και για την ύπαρξη του Θεού…) συνεχίζει να συζητάει μαζί μου ακόμα και στη βάση της δικής μου απιστίας. Λέγαμε λοιπόν για το νόημα της ζωής, πώς κάποιοι άνθρωποι το βρίσκουν μέσα στο χριστιανισμό (με συγκεκριμένα παραδείγματα και καταστάσεις προσώπων, τα οποία τώρα σύμφωνα με τη μαμά μου έχουν βρει το νόημα της ζωής τους), την ευτυχία, την υποκειμενικότητα της ευτυχίας, τις διαφορετικές προτεραιότητες που θέτουν οι άνθρωποι στις ζωές τους… Παράδειγμα η μητέρα μου κι εγώ, που όταν καμιά φορά πάνω στη συζήτηση τη ρωτήσω “Εσύ είσαι ευτυχισμένη;” (ελπίζοντας ίσως να μου πει ναι και να με πείσει ότι ναι, υπάρχει ευτυχία και ότι μπορώ κι εγώ να ζήσω ευτυχισμένη) μου απαντάει “Μα δεν είν’ αυτό το θέμα…” Δηλαδή κάποιοι δε ζουν για να είναι ευτυχισμένοι, δεν είναι καν ένας από τους σκοπούς τους.

Κάπου ανάμεσα σ’ όλα αυτά συνειδητοποίησα πόσο έχει αλλάξει η ζωή των ανθρώπων όλα αυτά τα χρόνια. Για παράδειγμα, παλαιότερα οι άνθρωποι που ζούσαν στα χωριά, είχαν τα χωράφια τους, τα περιβόλια τους, τα ζώα τους, και ζούσαν αυτή τη ζωή. Δεν περίμεναν κάτι άλλο. Δε ζούσαν περιμένοντας να αλλάξει κάτι ή επιδιώκοντας να αλλάξει κάτι. Αντιθέτως σήμερα ζούμε για να ζήσουμε κάτι άλλο. Κάνουμε αυτά που κάνουμε για να μπορέσουμε να κάνουμε κάτι άλλο. Πάμε σχολείο για να πάμε στο πανεπιστήμιο. Πάμε στο πανεπιστήμιο για να βρούμε δουλειά. Επειδή δε βρίσκουμε δουλειά, κάνουμε μεταπτυχιακό, μπας και βρεθεί κάποια θέση για τα προσόντα μας. Έστω ότι βρίσκουμε δουλειά, δουλεύουμε σ’ αυτή τη δουλειά, για να μπορέσουμε να ανέβουμε στο επόμενο σκαλοπάτι της ιεραρχίας. Δε σε φτάνει να γίνεις δάσκαλος για παράδειγμα, θες μετά να γίνεις διευθυντής του σχολείου. Δε σε φτάνει να γίνεις ρεπόρτερ, θέλεις μετά να γίνεις αρχισυντάκτης. Δε σε φτάνει να μπεις στο στρατό, θες να γίνεις τουλάχιστον υποστράτηγος. Από μόνος του αυτός ο τρόπος ζωής σου δίνει το νόημα του ανεκπλήρωτου ονείρου, της ανεκπλήρωτης ευτυχίας. Πάντα κάνεις κάτι για να κάνεις κάτι άλλο. Ποτέ δεν κάνεις αυτό που κάνεις μόνο και μόνο για να κάνεις αυτό που κάνεις, γιατί αυτή είναι η ζωή σου, γιατί αυτό αποφάσισες ότι σου αρέσει να κάνεις για την υπόλοιπη ζωή σου, γιατί στο κάτω κάτω από ‘δω και στο εξής, αυτό θα είναι η ζωή σου. Κι όμως παλιότερα οι άνθρωποι ζούσαν γι’ αυτό ακριβώς που ζούσαν. Πήγαιναν στα χωράφια τους, καλλιεργούσαν, γιατί αυτό ήταν η ζωή τους. Δεν περίμεναν τίποτα άλλο. Μια ζωή θα έκαναν το ίδιο πράγμα.

Βέβαια, δεν γνωρίζω αν και τότε οι άνθρωποι ήταν ευτυχισμένοι. Ίσως ναι, ίσως όχι. Ίσως κάποιοι να ήταν και κάποιοι άλλοι να μην ήταν. Ίσως και τώρα κάποιοι να είναι και κάποιοι άλλοι να μην είναι. Ίσως το μόνο πράγμα που αλλάζει είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες είσαι ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος.

Από την άλλη, όπως ακριβώς θα έλεγες στον εαυτό σου ότι αυτή εδώ είναι η ζωή σου, για πάντα, και δε θα περίμενες κάτι άλλο σε μια ζωή άλλης εποχής, έτσι ακριβώς μπορείς να το κάνεις και τώρα. Τώρα, ας πούμε σπουδάζεις. Η ζωή σου είναι να πηγαίνεις στη σχολή και στον ελεύθερο χρόνο σου να κάνεις ό,τι κάνεις. Όταν αυτή η ζωή αλλάξει και αρχίσεις ας πούμε να δουλεύεις, τότε θα πεις πάλι στον εαυτό σου “φίλε, τώρα η ζωή σου είναι να πηγαίνεις στη δουλειά…”.

Μετά σκέφτηκα: γιατί να χρησιμοποιούμε το ίντερνετ, να μπαίνουμε στο facebook και να κάνουμε ό,τι τέλος πάντων διαδικτυακό κάνουμε; Θα μπορούσαμε να διαβάσουμε βιβλία. Σε μια άλλη εποχή, αυτή ήταν η διασκέδαση των ανθρώπων. Θα μπορούσαμε να το κάνουμε. Αντί για λάπτοπ να έχουμε στο γραφείο μας ένα βιβλίο. Πάλι η ώρα θα περνούσε, αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Ίσως πάλι οι συνήθειες να αλλάζουν επειδή ακριβώς αλλάζουν και οι εποχές. Παλιά αυτό που έλλειπε απ’ τη ζωή των ανθρώπων ήταν η δράση, και αυτήν ίσως αναζητούσαν στα βιβλία που διάβαζαν. Τώρα μας λείπει η επικοινωνία, και αυτήν ίσως αναζητάμε με το facebook.

Η ευτυχία τελικά είναι υποκειμενική. Αυτό που για κάποιον θα σήμαινε ευτυχία, δε σημαίνει το ίδιο απαραίτητα και για κάποιον άλλο.

Και ίσως όπως ακριβώς δεν πιστεύω ότι υπάρχει θεός επειδή ούτε τον έχω δει, ούτε σημάδια έχω πάρει και τέλος πάντων επειδή η όλη ιδέα δε χωράει στο μυαλό μου, έτσι ακριβώς να μην υπάρχει και η ευτυχία. Ουσιαστικά, δεν την έχω δει. Ούτε σημάδια μου έχει δώσει για την ύπαρξή της… Ίσως να είναι μια επινοημένη ιδέα, μια ψεύτικη, ανυπόστατη έννοια. Ίσως πάντα ο άνθρωπος να αναζητάει το ανύπαρκτο, θέτοντας στον εαυτό του ερωτήσεις για το αν υπάρχει και μπαίνοντας στον κόπο της αναζήτησης, γιατί όλα τα υπόλοιπα, αυτά που υπάρχουν, αργά ή γρήγορα τα βρίσκει. Για αυτά όμως που δεν υπάρχουν η αναζήτηση κρατάει για πάντα. Κι ίσως αυτή η αναζήτηση του δίνει ένα λόγο για να ζει.

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

Just a song...

Tonight, tonight
I can't keep my eyes closed
It's all dark and I'm alone
Wonder why, oh why
always proving myself wrong
when I say I've moved on
And I know that I will never sleep
till you get to be past tense for me
But it's hard not to be in your life
and I want just to walk and say hi
Alright, alright
take deep breath, fix your hair
looking for you, you are nowhere
Still I can't find, can't find
my sleep, however hard I try
you're to be blamed again tonight...

Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009

Παραδοξη αλήθεια

Είναι δυνατό να κρυώνουν τα χέρια
και να ιδρώνει το σώμα;
Είναι δυνατό να τρέμει η καρδιά
και το μυαλό να μη νοιάζεται;
Σύμπτωση,
να συμπέσουν τα δυο μέρη του εαυτού μου
να μονοιάσουν το μυαλό με την καρδιά μου
να μη διχάζεται το σώμα κι η ψυχή.
Μα είναι πράγμα μεγάλο και δύσκολο
και τα μεγάλα πράγματα θέλουν κότσια.
Κότσια να αψηφήσεις τους γύρω σου
που αποτελούν το χειρότερο εμπόδιο
και το μεγαλύτερο αποκαρδιωτή σου.
Κότσια να κοιτάξεις μέσα σου
και με ευθύτητα να δεχτείς τον εαυτό σου.
Κότσια να συμβιώσεις με τον εαυτό σου
ώστε να καταφέρεις κάποτε
να αποδεχτείς τους άλλους, αν αξίζει.
Ή να στραφείς αλλού
και να αναζητήσεις για παρέα σου ανθρώπους.
Έχεις τα κότσια, μα τα χάνεις.
Έχεις παρέα, μα τη διώχνεις.
Βρίσκεις τον εαυτό σου, δε σ’ αρέσει.
Αρκείσαι σε εμπόδια κι αποκαρδιωτές.
Έτσι σε θέλουν, έτσι γίνεσαι. 17/03/08

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009

Ομοιοτέλευτο

Είν' η αγάπη μου σαν ένα δάκρυ που όλο κυλάει
και χάνεται
Μοιάζει η ψυχή μου σαν άστρο κι η ευχή μου ποτέ μα ποτέ
δε θα πιάνεται
Είν' ο αγώνας που τρέχω ένας δρόμος κι αντέχω ποτέ
να μη φτάνω
Όμως φοβάμαι που δε σε θυμάμαι και νιώθω τα πάντα
πως χάνω
Όλο παλεύω, ποτέ μου δε φεύγω μα τίποτα πάντα
δε γίνεται
Λόγια του αέρα μου λες κάθε μέρα, νερό η ζωή μας
δεν πίνεται
Φεύγει η ζωή, δε θα πάρει μαζί όσα λάθη ως τώρα
μας φόρτωσε
Ενθύμιο αφήνει στου χρόνου τη δίνη κάθε όρκο σ' εμάς
που τον πρόδωσε 04/11/07

Λογάριθμος με βάση τον εαυτό μας και εκθέτη τη φιλία

Διαβάζω αυτό το βιβλίο, "Αφού μεγάλωσες... καλά να πάθεις!"*, και συνάντησα κάπου το εξής για τη φιλία:
"Μην παρασυρθείς ποτέ σ' αυτή την ιστορία της διαβάθμισης των φίλων (αληθινός, παλιός, γνωστός, κολλητός κλπ.). Υπάρχουν φίλοι που τους βλέπεις τακτικά και νιώθεις πιο ξέμακρα από άλλους που βλέπεις αραιά, καθώς και το ανάποδο."
Τελικά αυτό είναι. Πρέπει να μην περνάς τα πράγματα απ' το μυαλό. Να μην προσπαθείς να τα κατατάξεις κάπου. Να μην προσπαθείς να τα "σκανάρεις". Το μόνο που καταφέρνεις είναι να τα καταστρέφεις.

Το κατάλαβα την άλλη μέρα που ο άλλος μου εαυτός είχε βγει στην επιφάνεια. Δε θα τον έλεγα "εγκεφαλικό τύπο". Κάθε άλλο, όποτε εμφανίζεται ζω τα πιο έντονα- ίσως αρνητικά- συναισθήματα στη ζωή μου. Όμως τα ζω λόγω του ότι προηγουμένως αυτή (ο άλλος μου εαυτός) προσπάθησε με μεγεθυντικό φακό-και το παλτό του ντετέκτιβ- να με καταλάβει... Κι όμως, δε γίνεται έτσι, δεν είναι αυτός ο τρόπος. Άσε σε ησυχία τον εαυτό σου - ή μάλλον όλες τις πλευρές του εαυτού σου- ώστε να μπορέσουν να ζήσουν αρμονικά μεταξύ τους. Και με σένα.
Think globally, act locally... (Άσχετο!)

*Όχι ότι μεγάλωσα...αλλά καλά να πάθω!

Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2009

Ψεύτικες σκέψεις

Δεν είμαι σίγουρη τι βλέπω, τι ακούω
κι αν ό,τι βλέπω σίγουρο δεν είναι
πώς να πιστέψω τη φωνή που λέει "μείνε!"
Βαρέθηκα. Μέρα τη μέρα πιο πολύ βαριέμαι
μ' ό,τι ασχοληθώ, ό, τι κι αν κάνω
ούτε την πιο μικρή επιθυμία μου δε φτάνω.
Θα 'θελα κάπου να 'μαι μόνη μου
χωρίς υποχρεώσεις και δουλειές
δίπλα μου - "σ'αγαπώ"- να 'σαι και να μου λες.
Να 'χω δικαίωμα ν' ακούσω τη σιωπή μου
μόνη να μείνω και μαζί της να μονιάσω
κι ας μου στοιχίσει αυτό, κι άσε όλα να τα χάσω.
Να 'χω δικαίωμα τα πάντα να τα κάνω
κι ας προτιμώ να χάνω χρόνο μ' ένα τίποτα
να παίρνω εκδίκηση για όλα τα περασμένα.
Και μ' ένα στόμα, μια φωνή το μέσα μου ν' αδειάζω
να τρέχω, μόνη μου, τρελή, μονάχα να ουρλιάζω
- δε θα με ξαναδείς ποτέ- τη ρότα μου ν' αλλάζω.
Τίποτα αληθινό στον κόσμο τούτο, τίποτα ανόθευτο
ψέματα όλα, ψέματα κι οι σκέψεις
είτε εσύ θες, είτε όχι να πιστέψεις.

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009

Τελευταίο ταξίδι

Αργά κυλάει ο χρόνος μέσα μου, βασανιστικά αργά
νύχτωσε κι ήρθε χειμώνας στην καρδιά μου
θ' αργήσει η άνοιξη μαζί της κι ο ήλιος
Διψάει η ψυχή μου φως και φίλους
Τα μάτια μου ψάχνουν ουρανό
κι εγώ τη θάλασσα καρτερώ να ζεσταθεί
Κάθομαι στο πράσινο και ξεκουράζω τη ματιά μου στο γαλάζιο
ούτε ίχνος σύννεφου κι η θάλασσα χρυσή
χιλιάδες άσπρα σε ουρανό και θάλασσα
χιλιάδες σκέψεις, σαν αστραπές περνούν απ' το μυαλό - σαν γλάροι
που σχίζουν τον αέρα - υπέροχο τοπίο
Κι ο ήλιος λες και μου θύμωσε για κάτι
μαζεύει τα παιδιά του και τα πόδια του κι ο νους μου φεύγει μαζί του
σε χώρες μακρινές, άγγελοι μ' οδηγούν σε μέρη ξένα
πέντε σκιές φαίνονται στον ορίζοντα
κι οι τελευταίες πέντε σκέψεις μου χαθήκανε μαζί τους
κι απόμειναν οι πέντε στερνοί χτύποι της καρδιάς μου
γίνανε όνειρο και κείτονται στην αγκαλιά του φεγγαριού
αφήνω το κορμί στη γη κουρέλι
και ταξιδεύω... 29/01/07

Ακροστοιχίδα

Ακούω
λόγια που μου 'πες χωρίς να εννοείς
Βλέπω αισθήματα που έδωσες χωρίς να θέλεις
Γυρνάω την πλάτη να στηριχτώ
μα ο τοίχος πέφτει
Δεν είσαι εσύ
άλλαξες εαυτό και στάση απέναντί μου
Έκανα ευχή
μα το αστέρι μου δεν ήρθε
Ζητώ να μάθω τον εαυτό μου κι εσένα
Ήθελα να σε δω
μα θαμπώθηκα
Θυμάμαι τα παλιά
και πονάω
Ίχνη από θραύσματα
μιας σχέσης αγάπης
Κέντρο του κόσμου
η καρδιά μου μ' εσένα
Λάθος
ζωή κι επιλογή κι αισθήματα
Μένω ακίνητη
αγώνας δρόμου πώς μου φαίνονται δυο βήματα
Νεκρό το σώμα, η ψυχή
νεκρά τα αισθήματα
Ξένος μου φαίνεται
πως είσαι τώρα
Όνειρο μόνο υπάρχει
πως μ' αγάπησες
Παλιές αγάπες
όμως δε θυμάμαι
Ρόδα η θύμηση, κυλάει
και στο νου φέρνει άλλα
Στεναγμούς που 'χες βγάλει
στην αρχή του έρωτά σου
Τρελούς χτύπους
καρδιάς που αγαπά
Ύφος ονειροπόλο
κι απλανές
Φωνές
εκπλήξεως κι ενθυσιασμού
Χαρές
και γέλια ασυγκράτητα, ανεξήγητα
Ψέματα και στάχτη
στα μάτια των άλλων...
Ώρα να σβήσουν τα όνειρα
και στην αβάσταχτη δίχως σου
ζωή να επιστρέψω. 12/03/08

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

Λογάριθμος με βάση το χθες και εκθέτη το σήμερα

Κάποτε όλα τα πράγματα σήμαιναν κάτι,είχαν ένα νόημα. Έλεγες τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Γιατί τα σύκα ήταν σύκα και η σκάφη ήταν σκάφη. Τώρα τα σύκα ωριμάζουν σε βιολογικά εργαστήρια και οι σκάφες βρίσκονται ως επί το πλείστον σε μουσεία.

Κάποτε, όταν ερχόταν η άνοιξη κάτι άλλαζε. Γεννιόταν το πράσινο χρώμα, τα δέντρα είχαν μποτιλιάρισμα. Η διάθεσή σου έφτιαχνε από τα αρώματα που πλανιόνταν στον αέρα. Η μέρα άρχιζε να μεγαλώνει. Τώρα, καταλαβαίνουμε την άνοιξη απ’ τα ημερολόγια και το πράσινο που υπάρχει γύρω μας είναι ασθενικό ή εντελώς ψεύτικο. Κι όταν γυρίζουμε σπίτι απ’ τη δουλειά, μπλεγμένοι στην κίνηση, κρατάμε τα παράθυρα κλειστά για να μην μπει η μυρωδιά της καμένης βενζίνης και δε δίνουμε σημασία αν το σκοτάδι αργεί περισσότερο να έρθει γιατί δεν επηρεάζει στο ελάχιστο τη ρουτίνα μας.

Κάποτε φιλία σήμαινε να μοιράζεσαι με κάποιον τις σκέψεις σου, να έχετε κοινά ενδιαφέροντα. Να περνάτε χρόνο μαζί απολαμβάνοντας αυτή τη συντροφικότητα, την επικοινωνία και την κατανόηση. Τώρα με τους φίλους σου μοιράζεσαι χιλιοειπωμένες βρισιές για τους πολιτικούς και κοινό έχετε μόνο το γούστο σας για το άλλο φύλο. Το μόνο που απολαμβάνετε μαζί είναι το μεθύσι σας για να ξεχνάτε πόσο βαρετούς φίλους έχετε.

Κάποτε όλα τα πράγματα σήμαιναν κάτι,είχαν ένα νόημα. Έλεγες τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Γιατί τα σύκα ήταν σύκα και η σκάφη ήταν σκάφη. Τώρα αντικατέστησες τα φρούτα με πολυβιταμινούχα ροφήματα και πλένεις τα ρούχα σου σε πλυντήριο- στεγνωτήριο, ανυπομονώντας πότε θα βγει πρόγραμμα που θα κάνει μαζί και το σιδέρωμα.